៥ម៉ោងនៃថ្ងៃឈប់សម្រាក

ពេលដែលមិនរវល់ ដេកខ្ចិល ហើយធាត់ដូចជ្រូកអ៊ីចឹង តែពេលដែលចាប់ផ្ដើមរវល់វិញ ថ្ងៃអាទិត្យមានតែប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំចូលចិត្តការរវល់ច្រើនជាង ការដែលទំនេរចោល ព្រោះការរវល់ធ្វើឲ្យខ្ញុំ សប្បាយចិត្ត និងមិនធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្ចិល ឬដោះក្បាលពោះ។

សម្រាប់អាទិត្យនេះ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមរវល់ជាថ្មី បន្ទាប់ពីធ្វើការនៅកន្លែងទី៤របស់ខ្ញុំ នៃក្រុមហ៊ុនសប្បាយ។ មានតួនាទីជា អ្នកគ្រប់គ្រងប្លង់កាម៉េរ៉ា និងជាអ្នកថតបន្ថែមប្លង់ ក្នុងកម្មវិធីNYCប្រចាំឆ្នាំ២០១៣របស់ក្រុមហ៊ុន ខ្ញុំបានចំណាយពេលវេលារបស់ខ្ញុំតាំងពីថ្ងៃសោរី៍ព្រឹកឡើងរហូតដល់ថ្ងៃអាទិត្យយប់ឡើងដើម្បីការងាររបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ក៏ខ្ញុំត្រូវតែរកពេលសម្រាកសម្រាប់ខ្លួនឯងឲ្យបានផងដែរ ជៀសវៀងកុំឲ្យការងារ ប្រែជាគ្មានគុណភាពដោយសារតែ Stress ដោយខ្ញុំបានចំណាយពេលវេលាសម្រាកនោះជា ការធ្វើអំពើល្អសម្រាប់ខ្លួនឯងនឹងអ្នកដទៃ។ តើការថ្ងៃសោរិ៍ អាទិត្យ ទី២៧ និង២៨ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១៣នេះ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខ្លះ?

ដូចជារាល់ដង ថ្ងៃសៅរិ៍ព្រឹកឡើង ជាពេលដែលខ្ញុំធ្វើការនៅឡើយ ប៉ុន្តែសប្ដាហ៍នេះ ខ្ញុំត្រូវមានតួនាទីពិនិត្យប្លង់កាម៉េរ៉ានៃព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំមួយប្រចាំឆ្នាំ២០១៣ របស់ក្រុមហ៊ុនខ្ញុំ។ មិនសូវជារវល់ដូចក្រុមការងារដទៃ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវទៅចាំជួយការងារគេ នៅឯរោងមហោស្រពវិមានចរណៃ (ចេនឡា) ដោយត្រូវធ្វើការងារខ្លះៗ និងរៀបចំជាស្រេចសម្រាប់ ព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃអាទិត្យស្អែក។

NYC 2013

NYC 2013

ក្នុងថ្ងៃសៅរិ៍ព្រឹកឡើងបានបញ្ចប់ ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតពេល ជូនអ្នកម៉ាក់ទៅពេទ្យ ប៉ុន្តែមិនបានទៅពេទ្យនោះទេ ព្រោះអាល័យតែនាំគាត់ដើរទៅធ្វើនេះធ្វើនោះ ប៉ុន្តែការងារទាំងនោះជាការងារសប្បុរសធម៌មួយ គឺដំបូងគេ​ខ្ញុំសូមទៅទិញខោរជាមុនសិន ដើម្បីឲ្យត្រូវតាម ផែនការថ្មីរបស់ខ្ញុំប្រចាំឆ្នាំនេះ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ធ្វើដំណើរទៅលេង លោកយាយ ម៉ាប់ ដែលជាជីដូនធម៌របស់ខ្ញុំ មើលថែខ្ញុំតាំងពីខ្ញុំកើតមក។ ខ្ញុំបានបែកគាត់ជិត១៥ឆ្នាំទៅហើយ ពេលនេះឮដំណឹងថាគាត់ឈឺ រហូតដល់ចូលពេទ្យ ទើបអ្នកម៉ាក់ខ្ញុំ នាំខ្ញុំទៅលេងគាត់ម្ដងទៀត ប៉ុន្តែទម្រាំតែរកឃើញផ្ទះគាត់ អ្នកម៉ាក់ត្រូវទូរស័ព្ទខ្វាត់ខ្វែង ពីបងប្អូនមួយទៅបងប្អូនមួយ រហូតទាល់តែស្ទើរតែល្ងាចទើបបានទៅលេង។

មុននឹងទៅទីនោះ អ្នកម៉ាក់ខ្ញុំបានបបួលខ្ញុំទៅញុំាអីក្បែរនោះសិន។ នៅទីនោះ ខ្ញុំបានប្រទះឃើញក្មេងសុំទានពីរនាក់ ហាក់ដូចជាគួរឲ្យអាណិតមែនទែន។ ខ្ញុំក៏យកសាច់គោ២ចង្កាក់ឲ្យពួកគេញាំ។ ធ្វើបែបនេះ មិនមែនមកពីខ្ញុំជាអ្នកមានលុយនោះទេ ប៉ុន្តែមកពីខ្ញុំធ្លាប់អត់ ធ្លាប់រស់នៅពឹងពាក់លុយកាក់គេ កាលពីនៅរៀន ព្រោះតែឃ្លាន (មិនដែលឲ្យម៉ាក់ប៉ាដឹងទេ)។ ខ្ញុំស្គាល់អារម្មណ៍ពិបាកនេះច្បាស់ណាស់។

ចេញពីទីនោះទៅ ខ្ញុំក៏ទៅលេងផ្ទះលោកយាយធម៌របស់ខ្ញុំ។ អ្នកម៉ាក់និងខ្ញុំបានជូនលុយ និងទឹកដោះគោឆៅគាត់ ហើយបានជជែកគ្នាដោយក្ដីរលឹក នឹកគ្នា យ៉ាងខ្លាំង និងស្ទើរតែយំផងដែរ ពេលដែលអ្នកម៉ាក់ខ្ញុំនឹកឃើញ កន្លែងលក់ដូរ និងរបរលក់ដូរគាត់ពីមុន ដែលចុងបញ្ចប់ត្រូវចោរប្លន់ប្រមូលអស់។ ជីវិតហាក់ដូចជាផ្លាស់ប្ដូរច្រើនណាស់ ពេលរំលឹករឿងចាស់ ហើយបើនិយាយទៅ គឺពិតជាមានមនុស្សច្រើនណាស់ ដែលបានលាចាកលោកនេះ ជាមួយអនុស្សាវរីយ៍តភ្ជាប់ជាមួយជីវិតខ្ញុំ ដូចជា អ្នកមីងជាច្រើនរបស់ខ្ញុំ និង លោកយាយ។ ខ្ញុំរលឹកពួកគាត់ណាស់។ បើមានវេទមន្តមែន សូមឲ្យពួកគាត់ជួយថែរក្សាខ្ញុំនិងមនុស្សជុំវិញខ្លួនខ្ញុំផងចុះ។

លោកយាយធម៌របស់ខ្ញុំ

លោកយាយធម៌របស់ខ្ញុំ

មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹត ហើយធ្លាក់ភ្លៀងជាច្រើនមេ ខ្ញុំក៏ចេញពីទីនេះទៅ រួចក៏ឆ្លៀតឈាងយកប្រាក់បន្តិចបន្តួច នៃប្រាក់ខែរបស់ខ្ញុំ ជូនលោកពូបូរ៉ា ដើម្បីជួយលោកអ៊ុំម្នាក់ទាំងភ្លៀងផងដែរ។ នេះជាការលើកទឹកចិត្តមួយ ពីបេះដូងជាអ្នកសិល្បៈខ្មែរដូចគ្នា របស់ខ្ញុំ។ មិនបានគ្រប់គ្នា ឬមិនជាច្រើននោះទេ តែនេះជាទឹកចិត្ត។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនិងអ្នកម៉ាក់ខ្ញុំជិះទាំងភ្លៀងត្រឡប់មកផ្ទះវិញ រួចក៏ចេញទៅជួបមិត្តភក្តិខ្ញុំ ដើម្បីញុំាអាហារពេលល្ងាចជុំគ្នា និងឈាងចូលមើលកន្លែងការងារបន្តិចឲ្យអស់ចិត្ត។

រូបថតពីលោកពូបូរ៉ា

រូបថតពីលោកពូបូរ៉ា

ថ្ងៃអាទិត្យចូលមកដល់ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមការងារNYC ២០១៣របស់ខ្ញុំ។ ម្ដងនេះ ខ្ញុំលែងខ្មាស់អ្នកណាទៀតហើយ ព្រោះខ្ញុំបានដាក់ចិត្តធ្វើការងារបែបនេះទាំងស្រុងហើយ។ រៀនពីការងារតូចៗ ដើម្បីចាប់យកការងារធំៗ ឲ្យរឹងមាំ។ អស់ពីដៃពីជើង ទម្រាំបានសម្រាកខ្ញុំនិងក្រុមការងារ បានចំណាយពេល ស្ទើរតែ២៤ម៉ោង ចំពោះការងារនេះ។ ហត់តែសប្បាយ សប្បាយហើយជោគជ័យទៀត។ នេះជាការងារល្អថ្មី សម្រាប់ខ្ញុំ ដែលធ្វើឲ្យ ខ្ញុំកាន់តែពង្រឹងភាពខ្លាំង សម្រាប់ខ្លួនឯងបន្ថែម។ ទម្រាំតែចប់សព្វគ្រប់ម៉ោងជិត៨យប់ល្មម។ បើគិតទៅ ស្អែកជាថ្ងៃធ្វើការវិញហើយ ដូច្នេះ ថ្ងៃសម្រាប់របស់ខ្ញុំមានតែ៥ម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។ ថា៥ម៉ោងនេះ ចង់ឲ្យុសប្បាយចិត្ត តែបែរជាមានអារម្មណ៍តប់ប្រមល់ មានបញ្ហាជាមួយម៉ាក់និងប្អូនស្រីទៅវិញ យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ចុងម៉ោងនេះ ខ្ញុំក៏រីករាយឡើងវិញដែរ។ 🙂 ហើយនេះជាការងារមួយដែលសប្បាយម្យ៉ាងសម្រាប់ជីវិតខ្ញុំ។

NYC 2013

NYC 2013

៣០/០៤/២០១៣

បរាជ័យនៅតែជាមេរៀនល្អសម្រាប់ជីវិត

ក្រុមការងារស្ម័គ្រចិត្ត

ក្រុមការងារស្ម័គ្រចិត្ត

មួយរយៈនេះ ខ្ញុំទទួលរឿងបរាជ័យជាច្រើន ហើយក៏បានកត់វាជាមេរៀនជីវិតថ្មីៗជាច្រើនទៀតដែរ។ ដោយសារតែ ឆន្ទៈភ្លើងចំបើង បានធ្វើឲ្យភាពបាក់ទឹកចិត្តកាន់តែរីកដុះដាលធំធេងក្នុងក្ដីស្រម៉ៃរបស់ខ្ញុំច្រើនឡើងៗ។ នេះគ្រាន់តែជាបញ្ហាមួយក្នុង បញ្ហាទាំងអស់ប៉ុណ្ណោះ។

ព្រោះតែក្ដីស្រម៉ៃដែលកំពុងតែឋិតនៅលើផ្លូវ ខ្ញុំបែរជាធ្លាក់ខ្លួនជាមនុស្សដែលដេកចាំព្រេងសំណាង។ អ្នកណាទៅដឹង ព្រេងសំណាងទាំងនោះ គ្រាន់តែជាខ្យល់បក់ប៉ះធូលីមួយប្រាវប៉ុណ្ណោះ។ ចុងឆ្នាំ២០១២ បានចូលមកដល់ បេសកកម្មកន្លែងធ្វើការចាស់របស់ខ្ញុំ ក៏ត្រូវបានបញ្ចប់ ដូចដែលបានជជែកគ្នាជាមួយនឹងប្រធានរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ក្លាយជាមនុស្សដើលហេលហាល រំពឹងទិសដៅ ចាំមើលតែព្រេងសំណាង ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានទុកពេលវេលានេះឲ្យដូចអ្វីដែលកំពុងជួបទេ​ ខ្ញុំក៏ចាប់សរសេររឿងខ្លីមួយដើម្បីថត។ ស្របពេលដែលខ្ញុំបានឃើញ Video Clipជាច្រើន ដែលក្មេងៗ និងអ្នកកុននិយមជាច្រើនបានបង្ហោះពីកុនប្រយុទ្ធ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមសរសេរភ្ជាប់នឹងសាច់រឿងរបស់ខ្ញុំ។

ដើមឆ្នាំខែមករាបានចូលមកដល់ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តមិនសុំទៅវៀតណាមជាមួយនឹងក្រុមគ្រួសារខ្ញុំទេ ព្រោះខ្ញុំចង់ធ្វើកុនខ្នាតខ្លីមួយនោះ ដោយពេលនោះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមចំណាយពេលច្រើនឡើងៗ លើរឿងមួយនោះ។ វាដូចជាដង្ហើមអ៊ីចឹង ដកចេញដកចូលមួយភ្លែតសោះ ពេលវេលាថតថ្ងៃទី០៧ ដែលខ្ញុំកំណត់សម្របតាមក្រុមការងារ បានចូលមកដល់។ អ្នកណាទៅដឹង អ្នកឧបត្ថម្ភទាំងឡាយ មិនអាចធ្វើតាមពេលវេលា ដែលយើងកំណត់នោះទេ ព្រោះវាជាគោលដៅភ្លើងចំបើង ខ្ញុំក៏ដឹងដែរ។ សម្រាប់អ្នកឧបត្ថម្ភធំមួយរបស់ខ្ញុំ គេចង់ឲ្យខ្ញុំកែសាច់រឿងខ្លះ ដើម្បីសម្របតាមក្រុមហ៊ុនគេ និងដើម្បីឲ្យសាច់រឿងកាន់តែល្អ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានះដើម្បីសម្រេចវា ដ្បិតទី១ ខ្ញុំមិនបានធ្វើកុននោះដើម្បីក្រុមហ៊ុននោះទេ ទី២ក្រុមការងារខ្ញុំមានពេលវេលាតិចតួចណាស់សម្រាប់ការងារនេះ ទី៣ខ្ញុំចង់ប្រាប់ថាទោះជាយ៉ាងណា នេះជាឆន្ទៈរបស់ខ្ញុំ។ ផ្ទុយលើការរំពឹងទុកទាំងស្រុង អ្នកឧបត្ថម្ភទាំង៤ មិនបានជួយអ្វីតាមការគិតរបស់ខ្ញុំនោះទេ មានតែអ្នកឧបត្ថម្ភម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលគាត់បានផ្ដល់នូវសម្ភារៈ សម្រាប់ការថតនេះ។ ខ្ញុំសូមមិនបញ្ចេញឈ្មោះ ព្រោះនេះជាការឲ្យតម្លៃខ្ញុំទៅកាន់អ្នកឧបត្ថម្ភដ្បិតខ្ញុំមិនបានសម្រេចវា។ ដូច្នេះ ការថតនេះ ត្រូវដំណើរការទាំងរដាប់រដួល ដោយមុនថតនោះ ខ្ញុំក៏យកខ្លួនខ្ញុំនិងពេលវេលាទៅដូរជាមួយនឹងក្រុមហ៊ុនកុនបរទេសមួយ ដើម្បីដោះដូរយកសម្ភាៈខ្លះ ទីកន្លែង បាយថ្ងៃត្រង់ និងឡានសម្រាប់ជូនទៅជូនមក។ គេមិនមានថវិការតាមអ្វីដែលខ្ញុំគិតទេ តែអ្វីដែលគេជួយក៏ជាចំណែកធំដែរ។ រហូតដល់ថ្ងៃថតថ្ងៃទី១ ការរំពឹងទុកត្រូវបានប្រែប្រួល ដោយក្នុងនោះ ខ្ញុំសូមអរគុណបងប្រុសម្នាក់នៅ Smallworldដែលបានជួយលើកទឹកចិត្តភ្លាមៗនូវថវិការដែលខ្ញុំត្រូវការ។ ខ្ញុំរីករាយយ៉ាងខ្លាំង តែវាដូចជាហួសពេលទៅហើយ ព្រោះដោយសារតែភ្លាមៗនោះ ក្រុមខ្ញុំត្រូវទិញភ្លើង ហើយបានធ្វើឲ្យកាលវិភាគដើរទៅកន្លងអស់។ តួកិត្តិយសទាំងឡាយក៏រវល់។ ការថតក៏កាន់តែមិនយល់គ្នា។ អ្នកធ្វើការក៏ចាប់ផ្ដើមអស់កម្លាំងនិងបាក់ទឹកចិត្ត។ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តផ្អាកការថតតែម្ដងដោយក្នុងចិត្តគ្មានរំពឹងថានឹងបាន ធ្វើវាទៀតទេ តែការនិយាយលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ គឺនៅតែមានសម្រាប់ពួកគេ។

 

ខ្ញុំពិតជាសូមអរគុណណាស់ចំពោះរត្ន័ទាំងពីរ បុត្រ សេងហ៊ន និងមិត្តភក្តិ Rick បងវិរៈ បងឌីយ៉ា សម្ភស្ស បងថាវរី បងរិទ្ធី Lida និងមនុស្សមួយចំនួនទៀត សម្រាប់ការដែលចំណាយពេលធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំបានគ្រោង ពិសេសគឺបំពេញញក្ដីសុបិនជុំគ្នា ហើយពិសេសជាងនេះ ក៏សូមអរគុណអ្នកឧបត្ថម្ពដែលជួយខ្ញុំក្នុងពេលដែលខ្វះខាត ខ្ញុំនឹងចងចាំទឹកចិត្តនេះជារៀងរហូត។

ភាពបាក់ទឹកចិត្តបានកើតមានយ៉ាងដំណំក្នុងជីវិតខ្ញុំ។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគេងយប់ជ្រៅ និងងើបយឺតម្ដងទៀត ហើយពេលនោះហើយដែលធ្វើឲ្យក្ដីស្រម៉ៃខ្ញុំ ត្រូវស្រពេចស្រពិលដោយសារតែហេតុផលបរាជ័យ និងការសុំជំនួយផ្លូវចិត្តពីលោកប៉ាខ្ញុំ ដូចរាល់ដង។ ម្ដងនេះ លោកប៉ាក៏លើកយករឿងនេះមក និយាយហើយ ពន្យល់ខ្ញុំឲ្យបោះបង់សុបិននោះចោល គឺសុបិនជាអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្ត ហើយគាត់ចង់ឲ្យខ្ញុំបន្តជំនាញរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំរិតតែរារែកទៅរារែកទៅ ព្រោះតែរឿងទាំងនេះ។ ម្ដងបន្តិចៗ ពេលវេលានិងសុខភាពខ្ញុំបានវិលមកដូចដើមវិញ ខ្ញុំបានមើលឃើញនូវការផលិត ប៉ុន្មានដែលខ្ញុំបានធ្វើ ហើយវាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនៅតែចង់ធ្វើការងារនោះយ៉ាងខ្លាំង។

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅជួបក្រុមហ៊ុនដែលបាននិយាយលើកមុនវិញ ហើយគេក៏ផ្ដល់ការងារមួយឲ្យខ្ញុំ ដែលចំពេលដែលខ្ញុំ គួរតែគិតគូរឿងបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រខ្ញុំភ្លាម។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តចូលធ្វើការ ដោយត្រៀមជាស្រេចសម្រាប់ការងារថ្មី ជាមួយនឹងក្នុងចិត្តរារែក ក្នុងការសម្រេចចិត្តថាតើ គួរតែបោះបង់ក្ដីសុបិន ឬបន្តវា។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំបារម្ភណាស់សម្រាប់ការងារថ្មី ខ្លាចក្រែង ខ្ញុំធ្វើមិនបានល្អដូចការងារចាស់ទៀត។ ព្រឹកថ្ងៃទី១០ ខែមករា ខ្ញុំក៏បានសម្រេចក្នុងការបើកសៀវភៅInternshipរបស់ខ្ញុំ ជាមួយនឹងការខុសជំនាញ តែត្រូវសុបិន។ ខ្ញុំបានសូមយោបល់ពីបងរិទ្ធីជាច្រើន ដែលយោបល់ទាំងនេះហើយ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំឃើញពន្លឺឡើងវិញ ក្នុងភាពងងឹតនៃក្ដីសុបិនរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងឈប់និយាយ ហើយខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមធ្វើ ដោយសំដៅទៅមុខជានិច្ច។ អរគុណបងរិទ្ធី អរគុណគ្រប់គ្នាសម្រាប់ឱកាស និងក្ដីស្រឡាញ់សម្រាប់ខ្ញុំ។

ទឹកថ្លា, ថ្ងៃទី១០ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៣

10012013

សៀវភៅInternship

សៀវភៅInternship

ចូលទាំងស្ងប់ស្ងាត់ ចេញវិញក៏ស្ងប់ស្ងាត់

ទឹកថ្លា, ថ្ងៃទី២៧ ខែ១២ ឆ្នាំ២០១២

វាជារឿងជីវិតមួយរបស់ខ្ញុំថ្មីមួយទៀត ដែលខ្ញុំកំពុងដើរ និងឆ្លងកាត់។ បន្ទាប់ពី ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ផលិតកម្មធំមួយដែលមកទាក់ទងខ្ញុំរួចមក។ ខ្ញុំបានបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ឯក្រុមតន្ត្រីខ្ញុំក៏មានអ្នកខ្លះគេអន់ចិត្តនឹងខ្ញុំដែរ ដោយសារតែដំណឹងចូលផលិតកម្មធំនោះ។ ខ្ញុំកើតទុក្ខមិនតិចថ្ងៃទេ ទម្រាំសម្រេចចិត្តទទួលស្គាល់រឿងទាំងនោះ ហើយត្រៀមចូលផលិតកម្មធំនោះ ប៉ុន្តែពេលដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តរួចរាល់ហើយ គេបែរជាធ្វើព្រងើយនឹងខ្ញុំទៅវិញ។ នេះជាការសោកស្ដាយបំផុត ដែលគេធ្វើបែបនេះមកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏អស់សង្ឃឹមមួយរយៈពេលធំ រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំបានស្គាល់ទីនោះប្រមាណ១០% ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនចង់បន្តដំណើរក្នុងផលិតកម្មមួយនោះទេ។ មិនមែនគេអាក្រក់ទេ តែខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំចង់បានកន្លែងដែលផ្ដល់សេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញនូវអ្វីដែលថ្មីច្រើនជាង។ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តឈប់រវីរវល់នឹងការទាក់ទងនោះទៀត ។ ណាមួយ បញ្ហាដែលខ្ញុំកំពុងកើតមាន គឺខ្ញុំចប់មហាវិទ្យាល័យហើយ គេតម្រូវឲ្យខ្ញុំមានការងារដើម្បីយកបរិញ្ញាបត្រ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមលើផលិតកម្មធំនោះណាស់ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេលចោល ហើយមិនបានសម្រេចទៀត ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តចាកចេញយ៉ាងដាច់ចិត្ត ហើយខាងគេក៏មិនបានទាក់ទងទៀត ប្រហែលជាគេគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សមិនបានការអីនោះទេ ព្រោះប្រហែលជាក្រៅតែពីបទពីដើម ខ្ញុំច្រៀងមិនពិរោះនោះទេ។ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តរកការងារមួយទាក់ទងជំនាញ តែចៃដន្យអី ខ្ញុំត្រូវបានផលិតកម្មខ្មែរកូនកាត់មួយ មកទាក់ទងបន្ត។

ខ្ញុំបានទៅសាកសំឡេង។ មិនទាន់បាននិយាយគ្នាស្រួលបួលផង គេក៏រៀបចំកុងត្រាជាមួយខ្ញុំ ដែលមានលក្ខខណ្ឌល្អៗអាចទទួលយកបាន ដោយក្នុងនោះ មានដូចជាប្រាក់ខែ ការថតចម្រៀង ការរៀបចំសំលៀកបំពាក់ មានគ្រូបង្វឹករយៈពេលបីខែ តែអ្វីដែលខ្ញុំមិនពេញចិត្ត ខ្ញុំនឹងត្រូវច្រៀងនៅភោជនីយដ្ឋាន បរទេសមួយក្បែរវត្តភ្នំ ៤ថ្ងៃ ក្នុងមួយសប្ដាហ៍។ ខ្ញុំព្យាយាមនិយាយពីរឿងនោះដែរ តែគាត់ថា ចាំជជែកគ្នាទៀត។ ខ្ញុំក៏សម្រេចទៅតាមនោះ ជាមួយសិល្បករមួយក្រុមដែរ ព្រោះយល់ឃើញថា វាដូចជាអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតទុក មានគ្រូបង្វឹក មានអ្នករៀបចំ និងការចេញចម្រៀងAlbum១ឆ្នាំ ១វ៉ុល។

ជិត៤ខែ ខ្ញុំក៏យល់ឃើញថា អ្វីៗដែលមានក្នុងកុងត្រា វាហាក់ដូចជាមិនដូចគ្នាសោះ។ បញ្ចប់ខែទី៣ ចូលទី៤នេះ ខ្ញុំក៏សុំគាត់ឈប់ទាំងអស់សង្ឃឹមសារជាថ្មី។ នរណាទៅដឹង ថាក្រុមហ៊ុនគាត់រវល់ការងារលើសពីកុងត្រាយ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមម្ដងទៀតហើយ រីឯក្រុមវិញ គេចោទខ្ញុំថាខ្ញុំចង់បានពានរង្វាន់ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តចាកចេញពីក្រុម។

ការពិតបរាជ័យមានច្រើនណាស់ក្នុងជីវិតខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនបានរុញរាទេ បន្ទាប់ពីសូមឈប់មុនមួយខែ ខ្ញុំបានទាក់ទងក្រុមមួយនៅស្មលវើល ដែលមានបងរិទ្ធី ចាំជួយគាំទ្រខ្ញុំជានិច្ច ដើម្បីបង្កើតនូវអាជីវកម្មចម្រៀងមួយខ្លួនឯងតែម្ដង ឈ្លាតពីនោះ ខ្ញុំក៏ដាក់ពាក្យសាកទៅក្រុមហ៊ុនតុក្កតាមួយ ដែលណែនាំដោយមិត្តភក្តិខ្ញុំ។ មួយថ្ងៃបន្ទាប់ក្រោយការដាក់ពាក្យខ្ញុំបានជាប់ ប៉ុន្តែចៃដន្យអី នៅពេលដែលកំពុងតែសុំឈប់ ក៏មានក្រុមហ៊ុនថ្មី បានមកទាក់ទងខ្ញុំតាមរយៈផលិតកម្មខ្មែរកូនកាត់នោះ។ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តជាថ្មី ដោយសូមឈប់តែម្ដងពីភោជនីយដ្ឋានបរទេស ដ្បិតគ្រួសារខ្ញុំ ក៏មានភោជនីយដ្ឋានមានភ្លេងដូចគ្នាដែរ។ តើកូនទៅច្រៀងឲ្យគេ ទាំងភោជនីយដ្ឋានខ្លួនឯងជួលគេ ល្អមើលទេ? ទោះជាជួយម្ដងម្កាល ក៏ល្អជាង ធ្វើការផ្ដាច់មុខនៅទីនោះដែរ?

ក្រុមហ៊ុនថ្មីនោះ បានរៀបចំការចរចារមួយនៅ២អាទិត្យទៀតជាលក្ខណៈត្រីភាគី រវាងខ្ញុំនឹងពួកគាត់ មិនដឹងជាយ៉ាងណាទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំដូចជាលែងមានសង្ឃឹមទៅហើយ ព្រោះបរាជ័យច្រើនពេកហើយ។ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំក៏សូមទោសកន្លែងក្រុមហ៊ុនតុក្កតានោះវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំបានរៀបចំជម្រើសសម្រាប់ខ្លួនឯងរួចស្រេចហើយ មិនឲ្យវាសនាខ្ញុំអស់សង្ឃឹមទេ គឺខ្ញុំនឹងបន្តគម្រោងខ្លួនឯង និងធ្វើតាមគម្រោងប៉ា ត្រូវទៅរៀននៅបរទេស។ ប៉ុន្តែ បើគម្រោងមិនផ្លាស់ប្ដូរ ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងបន្តអនុបណ្ឌិតផ្នែក ជំនួញក្នុងស្រុក។

27122012

តំណក់ភ្លៀងសាយណ្ហ

មែនហើយ បើនិយាយពីចម្រៀងវិញ ខ្ញុំទម្លាប់ចិត្តខូចអស់ ឲ្យតែពេលធ្វើបទថ្មីម្ដងៗ ក្នុងប៉ុន្មានពេលមកនេះ។ ខ្ញុំអាងតែធ្វើទៅ មានគេសម្រួល អាងតែធ្វើទៅគេជួយធ្វើឲ្យពិរោះ ឥឡូវនេះ ធ្វើលែងចង់កើតអស់ ប៉ុន្តែសំណាងណាស់ អារម្មណ៍ខ្ញុំបានបញ្ជារចិត្ត ឲ្យសរសេរចម្រៀងមួយ ចេញ ដោយបានការគាំទ្រសាច់ភ្លេង ពី លោក ឡុង ស៊ីអៀប មិត្តភក្ដិតន្ត្រីកររបស់ខ្ញុំ។ គាត់នេះហើយ ជាអ្នកជួយធ្វើភ្លេងពង្រាងឲ្យខ្ញុំកន្លងមក។ ខ្ញុំតូចចិត្តចំពោះខ្លួនឯងណាស់ ដែលមិនដែលមានអីជូនគាត់ ប៉ុន្តែជារឿយខ្ញុំក៏លួចប្រាប់ពីតិចនិចសម្រាប់ធ្វើនេះធ្វើនោះ ខ្លះៗទៅគាត់ ដោយមិនឲ្យគាត់ដឹង។ ខ្ញុំតែងមានបំណងប្រាថ្នាមួយ ធ្វើStudioតូចមួយ ដើម្បីឲ្យគាត់កាន់ និងផលិតបទសម្រាប់ អ្នករាល់គ្នា។

«តំណក់ភ្លៀងសាយណ្ហ» ជាបទមួយ ក្នុងចំនោមបទជាច្រើន ដែលខ្ញុំបានសរសេរ ប៉ុន្តែដោយឡែកបទនេះ វាបានផុសឡើង នៅពេលដែលខ្ញុំកើតទុក្ខ។ គ្រាន់តែសរសេរចប់ភ្លាម ល្ងាចឡើង ខ្ញុំក៏រកលោក ស៊ីអៀបឲ្យជួយសម្រួលតន្ត្រី និងប្រគុំជាPiano Classic ទុកគ្រាន់បង្ហោះតាមInternet។ ខ្ញុំចាំថា បទនេះចេញមុនរដូវភ្លៀងធ្លាក់នៅស្រុកយើងទៅទៀត (កាលបរិច្ឆេទជាក់លាក់នៅជាប់នឹងYoutube)។ កាលណោះ ខ្ញុំបានមើលរឿង Love Rain ដែលសព្វថ្ងៃ កំពុងចាក់ផ្សាយនៅទូរទស្សន៍ហង្សមាស ដោយបកប្រែជាភាសាខ្មែរថា «ផ្ដើមស្នេហ៍ក្រោមតំណក់ទឹកភ្លៀង» បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញ តែងចម្រៀងមួយបទ រំលឹកអនុស្សាវរីយ៍កាលពីនៅរៀន។

ចម្រៀងនេះ ប្រហែលមិនពិរោះដល់បទ First Kiss របស់រឿង Love Rain នោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ដែងចេញពីការពិតមួយ ដែលខ្ញុំបានជួបកាលពីនៅរៀន។ មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំធ្លាប់លួចមើលពីចម្ងាយ ទាំងល្ងាច ទាំងព្រឹក ទាំងស្រឡះ ទាំងភ្លៀង បានរសាត់ទៅតាមពេលវេលាអស់ហើយ នៅសល់តែការចងចាំប៉ុណ្ណោះ។ ចម្រៀងមួយបទនេះ ខ្ញុំបានតែងឧទ្ទិសជូន អនុស្សាវរីយ៍ទាំងនោះ ឲ្យនៅតែរស់ក្នុងដួងចិត្តយុវវ័យ ដែលតែងតែ​ស្រឡាញ់គ្នា ហើយក៏បែកគ្នា ព្រោះតែដួងចិត្តភ្លើងចំបើង។

ចំពោះសាច់ការនៃការរៀបចំ និងភាពល្បីល្បាញសម្រាប់មួយបទនេះវិញ គឺធ្វើឡើង ទៅតាមដំណាក់កាលដ្បិត ខ្ញុំបាទ និងមិត្តភក្តិ មិនមានឧបករណ៍គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើឲ្យចេញជាចម្រៀងមួយផ្លូវការពេញលេញដូចចម្រៀង ដែលដាក់លក់លើទីផ្សារដទៃ ប៉ុន្តែភាពល្បីល្បាញ ដែលខ្ញុំសង្កតឃើញ គឺនៅពេលភ្លៀងនេះហើយ។ ខ្ញុំតែងបង្ហោះចម្រៀងនេះ មិនដែលណាយទេ ពេលភ្លៀងម្ដងៗ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំធ្លាប់យកចម្រៀងនេះច្រៀង ពេលឡើងសម្ដែងនៅកម្មវិធីតន្ត្រីលើទឹក ថែមទៀតផង។ ទោះជាមិនសូវល្អ តែក៏ជាមោទនភាពខ្ញុំដែរ ដែលឡើងបានសម្ដែងនូវបទចម្រៀងផ្ទាល់ខ្លួន នៅឆាកហង្សមាសផងដែរ។ ក្រោយមក ចម្រៀងនេះ ត្រូវបានកែខៃឲ្យមានស្គរ បាស ។ល។ របស់ម៉ាស៊ីនទាំងអស់ នេះជាការវិវត្តថ្មីទៀតនៃបទភ្លេងរបស់ខ្ញុំបាទ។

 

ស្ដាប់បទនេះ សូមចុច៖ [mp3=http://soundcloud.com/eugene-ma/original-score-eugene-ma]

ការវិនិយោគដ៏តូចមួយក្នុងជីវិត

អាចថា ខ្ញុំគិតខុសក៏ថាបាន សម្រាប់កិច្ចការជីវិតមួយក្បែរចុងឆ្នាំនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថានេះជា «ការវិនិយោគដ៏តូចមួយក្នុងជីវិត» ដែលខ្ញុំបានរៀនសូត្រ ក្នុងឆ្នាំ២០១២មួយនេះ។

ជាសំណាងល្អ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការងារមហាវិទ្យាល័យអស់ នាចុងឆ្នាំទី៤ ឆមាសទី២ ខ្ញុំត្រូវបានគេជ្រើសជាសិល្បករFreelanceមួយរូប នៅក្រុមហ៊ុនKYH ថាតើការសម្រេចចិត្តនេះជាការសម្រេចចិត្តខុសឬទេ បើមុននឹងចូលទីនេះក៏មានផលិតកម្មមួយបានទាក់ទងខ្ញុំជាសម្ងាត់ដែរ។ សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំយល់ឃើញថា ទម្រាំតែខ្ញុំហ៊ានសម្រេចចិត្ត មិនចាំផលិតកម្មសម្ងាត់នោះ ខ្ញុំបានរង់ចាំគេ និងធ្វើការងារជាច្រើនដើម្បីគេហើយ ប៉ុន្តែធ្វើម្ដេច បើនេះជាភាពចាំបាច់ របស់មហាវិទ្យាល័យខ្ញុំ ដែលតម្រូវឲ្យខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវមានការងារ បន្ទាប់ពីចប់ឆ្នាំ នៅឆមាសចុងក្រោយនេះ។ ទាំងស្ទាក់ស្ទើរ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តចូល KYH។

ទីនោះមានកូនខ្មែរកាត់បរទេសជាច្រើននាក់ជាសមាជិក។ ខ្ញុំរីករាយគួរសមក្នុងការទទួលយកការងារថ្មីនេះ។ ដោយភាពចាំបាច់ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្ត សុំការងារមួយទៀតក្រៅពីសិល្បករ សម្រាប់Internship ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាការស្រួលនោះទេ ព្រោះខ្ញុំត្រូវធ្វើការជាសិល្បករនៅពេលយប់ មួយរយៈ តាមអ្វីដែលក្រុមហ៊ុនបង្គាប់ឲ្យធ្វើ។ ខ្ញុំអាចត្រឹមធ្វើការតែកន្លះថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដ្បិតខ្ញុំបានដាក់កាលវិភាគរៀន 3Dmax នៅពេលព្រឹក។

ដោយខ្ញុំត្រូវបង់មហាវិទ្យាល័យជាចាំបាច់ ណាខ្ញុំគិតថាមិនចង់ខ្ចីម៉ាក់ប៉ាទេ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តខ្ចីក្រុមហ៊ុន ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា ម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំ បានជួយចេញ ម៉ោង3Dmaxវិញ។ មូលហេតុដែលខ្ញុំបំប៉ន3Dmaxនេះ ព្រោះខ្ញុំបានមើលឃើញនូវតម្រូវការទីផ្សារការងារជាច្រើនក្នុងផ្នែកដែលខ្ញុំបានសិក្សា និងកំពុងចង់រៀននេះ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនអាចInternshipនៅKYHរហូតដល់ចប់នោះទេ ព្រោះទីនោះ មិនត្រូវជំនាញដែលខ្ញុំបានរៀនសោះ ទោះបីជាត្រូវជំនាញដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ការងារគឺតម្រូវឲ្យចេះសព្វគ្រប់ ទើបធ្វើឲ្យខ្ញុំពេលខ្លះមិនដឹងត្រូវជយគេយ៉ាងម៉េច។ ដូច្នេះ ការរៀន3Dmaxរបស់ខ្ញុំ មិនមែនមើលឃើញតែជំហានខ្លីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងមានជំនាញមួយទៀតលើផ្នែក3D digital ដែលខ្ញុំនឹងមានជំនាញមួយ លើសពីបុគ្គលិកធម្មតា។ ក្រុមហ៊ុនមួយត្រូវការអ្នកចេះដឹង ទើបដើរទៅមុខ ដូច្នេះ ការរៀននេះ គឺជាគន្លឹះដ៏សំខាន់ដែរ ដែលក្រុមហ៊ុននឹងអាចរំពឹង លើយើងម្នាក់ ក្នុងចំនោមបុគ្គលិកគេ។ ការសង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំ ក្នុងការរៀន3Dmaxគឺ ខ្ញុំអាចរកការងារមួយល្អដើម្បីទ្រទ្រង់ជីវភាព មិនរំពឹងម៉ាក់ប៉ា ហើយយកការងារជាសិល្បករ ចាត់ទុកជាការកម្សាន្តវិញ។ ធ្វើបែបនេះ ទើបចំគោលដៅរបស់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំបានគិតរួចហើយ ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេលរៀនជំនាញនេះ ឲ្យចប់មុនខែមករាឆ្នាំក្រោយ ដើម្បីខ្ញុំងាយចាប់ចូលធ្វើការកន្លែងគេ បានស្រួលខ្លួន ប៉ុន្តែទម្រាំដល់ខែនោះ ខ្ញុំនឹងបំប៉នរៀនហ្គីតា និងប្រឡូកតិចតួចបន្ថែមក្នុងវិស័យសិល្បៈ ដើម្បីយកបទពិសោធន៍ មានន័យ ការងារដែលខ្ញុំធ្វើពេលនេះ គឺដើម្បីសន្សំបទពិសោធន៍សម្រាប់ប្រយុទ្ធនឹងជីវភាពផ្ទាល់ខ្លួន នាថ្ងៃខាងមុខ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា ការប្រែប្រួលនៅតែមាន គ្រាន់យើងនៅតែឈរលើគោលដៅធំប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាង ខ្ញុំនៅតែសង្ឃឹមថាអ្វីៗ នឹងដំណើរការបានយ៉ាងរលូន។

 

ទឹកថ្លា, ថ្ងៃទី ១៥ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១២

11152012

ទឹកភ្នែកពេលអរុណរះ

មិនដឹងជាត្រូវចាប់សរសេរសាច់រឿងដែលកើតមានក្នុងអាទិត្យនេះយ៉ាងណានោះទេ ព្រោះពេលដែលក្រឡេកថយក្រោយទៅវិញ រឿងរ៉ាវដែលក្លាយត្រឹមតែជាយល់សប្តិទាំងនេះ គឺពេលដែលសង្កេតទៅ គឺជាភាពចៃដន្យហាក់ប្រទាក់ក្រឡាគ្នាជានិច្ច។

1-2-3-4/08/2012

«ដោយការងារនេះជាការងារសម្ងាត់ដែរ ខ្ញុំសូមលាក់ការណ៍សម្ងាត់សិនក្នុងអត្ថបទ។»

ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានអវត្តមានក្នុងសាលា៣ថ្ងៃ បន្ទាប់ពីទទួលការងារជាជំនួយការដឹកនាំចម្រៀង និងជាអ្នកសម្ដែង(តួរង) ក្នុងកន្លែងធ្វើការមួយ ហើយក៏ទទួលអារម្មណ៍ប្លែកៗមិនចេះចប់ បើទោះជាខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការបែបនេះពីមុនមកក៏ដោយ ប៉ុន្តែមុននឹងដល់ថ្ងៃទី១ ក្នុងថ្ងៃទាំង៣នេះ មានកន្លែងការងារមួយទៀត បានទាក់ទងខ្ញុំឲ្យធ្វើកុងត្រា បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានធ្វើតេស្តជាប់តាំងពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន។ ខ្ញុំមិនបានស្ទាក់ស្ទើរទេ ហើយបានដូរថ្ងៃណាត់ ទៅថ្ងៃសុក្រ ដែលជាថ្ងៃចុងក្រោយ នៃកិច្ចការបីថ្ង។

ថ្ងៃទី១បានចូលមកដល់ ខ្ញុំស្រាប់តែទៅយឺតបន្តិច ព្រោះអាល័យតែស្ទះផ្លូវ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអៀននឹងខ្លួនឯងមែនទែន ដែលមកយឺត។ អ្នកដទៃ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ ទោះជាគេថាឲ្យខ្ញុំ ឬស្អប់ខ្ញុំក្រោយខ្នងយ៉ាងណា តែសំខាន់ខ្ញុំមិនបានគិតគូដល់ខ្លួនឯង។ ថាខ្ញុំអត្មានិយមក៏បាន តែខ្ញុំត្រូវតែស្រឡាញ់ខ្លួនឯងមុនសិន មុននឹងស្រឡាញ់អ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណា គិតនៅតែគិត ខាងក្រៅ ខ្ញុំនៅតែគិតពីអ្នកដទៃ។

យើងជាមនុស្សថ្មី ការងារគេមិនចាំយើងទេ ខ្ញុំទៅដល់ គេក៏បរឡានទៅកន្លែងការងារចោលខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ជិះម៉ូតូឌុបទៅ។ ការងារដំណើរការទៅជាបន្តបន្ទាប់ រហូតដល់យប់ ខ្ញុំត្រូវជិះម៉ូតូមកម្នាក់ឯង ដោយបិទសំឡេងទូរស័ព្ទខ្លាចរំខានការងារ ម៉ាក់បានទូរស័ព្ទមកខ្ញុំជាង១០ដង ធ្វើឲ្យគាត់ខឹង។ ដោយហត់ពេក ខ្ញុំបានតមាត់នឹងគាត់ ឯប៉ា មិនបាននិយាយអ្វីទេ តែម៉ាក់តែងប្រាប់ថា គាត់ខឹងនឹងខ្ញុំខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះ គេបាយហើយអស់រលីង តែម៉ាក់ទុក ស្ពៃខៀវឲ្យមួយចាន ខ្ញុំក៏ឈុងមីបន្ថែមទៀត។ នេះហើយជាអាហារថ្ងៃទី១របស់ខ្ញុំ។

ថ្ងៃទី២បានចូលវេនមកផ្លាស់ប្ដូរ ខ្ញុំមិនងើបយឺតទៀតទេ ព្រោះក្នុងការងារដែលខ្ញុំដៅ គឺមានច្រើនណាស់។ ខ្ញុំទៅដល់ទាន់ពេល ហើយវាដំណើរការទៅជាបន្តបន្ទាប់ លើកនេះមានប្លង់មួយត្រូវថតពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនស្រេច តែប្រហែលជាខុសទំនងហើយ ព្រោះអនិកជន ប្រហែលជាមិនស្លៀកពាក់ដូចខ្ញុំពេកទេ។ ពេលថត គ្រប់គ្នា ចំអន់ខ្ញុំលេង ព្រោះឃើញភ្នែករបស់ខ្ញុំ។

ប៉ុន្មានអាទិត្យមុន ខ្ញុំងើបទទួលប៉ាបើកទ្វារចូលបន្ទប់ ចៃដន្យអី គាត់ចង់អង្អែលក្បាលខ្ញុំ គាត់ក៏លើកដៃមកចំភ្នែក បណ្ដាលឲ្យឈឺស្រឿងៗ ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ទេ តែបីថ្ងៃក្រោយ ស្រាប់តែវាឡើងធំ គ្រប់គ្នាថាភ្នែកខ្ញុំ គឺពពែឆ្កែ។ ខ្ញុំខ្មាស់គេដែរ តែនៅតែប្រឈមមុខ ដោយ :)។

ថតចប់ យើងក៏បន្តដំណើរទៅផ្ទះវីឡាមួយ នៅត្រើយម្ខាង។ នៅទីនោះ យើងថតច្រើនប្លង់ណាស់។ ខ្ញុំសង្កេតឃើញរូបនារីកណ្ដៀតក្អមមួយ សម្បុរសស្អាត យ៉ាងចម្លែក ហើយមានដើមឈើជាច្រើន។ គាត់រចនាបានស្អាតណាស់។ ពេលនោះ មានប្លង់មួយត្រូវយកសំឡេងនិយាយ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏ឡើងទៅថតសំឡេងនៅខាងលើផ្ទះតែពីរនាក់តួ។ ពេលនោះស្រាប់តែ ឮសំឡេងបើកសោរ។ ខ្ញុំក៏ឈប់ ហើយថាថតបន្ត ក៏ឮបើកទៀត ខ្ញុំក៏ឈប់ទៀត ចាំមើល ក្រែងមានអ្នកណាចេញ បាំងផ្លូវ។ ពេលនោះ ស្រាប់តែទ្វារបើកឯង។ ខ្ញុំដឹងរឿង ក៏ធ្វើនិយាយថា​ បើចេញហើយ សូមជួយបិទផង។ ពេលនោះទ្វា ក៏ហាក់ជារកបិទវិញ ហើយខ្ញុំក៏បញ្ចប់ការថតទៅ រួចរុញទ្វាឲ្យបន្ទប់វិញ។ ពេលចប់ការងារក្នុងផ្ទះ ទើបលោកអ៊ុំម្ចាស់ផ្ទះ មានប្រសាសន៍ប្រាប់ពី ការពន្យល់សប្តិរបស់នារីម្នាក់ ឲ្យទិញលេខឆ្នោត ហើយឆ្នោតនោះគឺត្រូវថែមទៀត តែគាត់មិនបានចាក់។ គាត់ក៏ធ្វើរូបសំណាក់នេះឡើង ដោយយកពីវិចិត្រសិល្ប៍មក។ ខ្ញុំបានអុជធូបនៅទីនោះ រហូតដល់ យឺតឡាន ទាំងខ្ញុំមិនបានទាន់រឺតវ៉ាលីផង។ ខ្ញុំក៏ដាក់ចូលគូទឡាន តែម្ដង ហើយទុកស្បែកជើង២គូ ម្ខាងទៀត​។ ខណៈនោះ ក្រុមការងារបន្តដំណើរ ទៅផ្ទះថតរូបមួយក្នុងបូរីនេះដែរ។ ថតចប់ខ្ញុំក៏ចូលមកដល់ក្រុមហ៊ុនវិញ អាល័យតែភ្លឹកនឹកដល់ម៉ាក់ប៉ា ដែលថាឲ្យពីម្សិលខ្ញុំបិះតែភ្លេចវ៉ាលី។ ខ្ញុំបានទៅដល់ផ្ទះ ហើយគឺភ្លេចទាល់តែបាន ខ្ញុំបានភ្លេចស្បែកជើងពីរគូ ក្នុងនោះ មានស្បែកជើងតម្លៃ៥០មួយគូ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ទូរស័ព្ទទៅ ហើយក៏ប្រាប់ឲ្យគេទុក។

ស្អែកឡើង ជាថ្ងៃចុងបញ្ចប់នៃការងារ។ ខ្ញុំបានទៅដល់កន្លែងដូចសព្វដង ហើយសួររកស្បែកជើង តែស្បែកជើងបានបាត់មួយគូហើយ។ សំណាងដែរ នៅអាតម្លៃ៥០ កុំអីម៉ាក់ខ្ញុំខឹងខ្ញុំទៀតហើយ។ យើងបានបន្តដំណើរទៅថតរហូតដល់ល្ងាច។ ថ្ងៃណាត់បានចូលដល់ ខ្ញុំក៏សូមផ្អាកការងារមួយនេះ មួយអន្លើសិន ហើយក៏ចូលទៅរៀបចំខ្លួន ដើម្បីចូលនិយាយការងារជាមួយកន្លែងថ្មី។ ការងារគឺដូចអ្វីដែលខ្ញុំប៉ងនិងគិតបេះបិទ។ ខ្ញុំរីករាយជាខ្លាំង តែខ្ញុំត្រូវដោះស្រាយការងារដែលកំពុងតែបន្ត និងពីមុនៗសិន ជាពិសេសគឺការងារបរិញ្ញាប័ត្រខ្ញុំ។ ខ្ញុំត្រូវបញ្ចប់សិន។

ម៉ោងជិត៧​ ខ្ញុំក៏ទៅយកឡាន នឹកគិតថា ចង់ជិះទៅញាំអីនឹងមិត្តភក្តិពេលចេញពីធ្វើការវិញ រួចក៏ជិះទៅកន្លែងធ្វើការសិន។ ប្លង់មួយ ត្រូវគេកាត់ចេញ ព្រោះពេលវេលាមិនអំណោយផល ខ្ញុំក៏ថតតែមួយប្លង់ប៉ុណ្ណោះល្ងាចនោះ។ ថតចប់រួចរាល់ ខ្ញុំមិនបាននៅញាំអីជាមួយក្រុមការងារនោះទេ ខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយក៏ឆ្លៀតចង់ទៅញាំអីជាមួយបងៗ មិត្តភក្តិខ្ញុំ ដែលគាត់បានហៅដែលមុនធ្វើការ ស្រាប់តែទៅដល់គាត់ហូបអស់រលីង ហើយខ្ញុំក៏នៅជជែកលេងជាមួយពួកគាត់សិន។

ខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះ ខ្ញុំក៏បានយករឿងនោះទៅពិភាក្សានឹងគាត់។ គាត់បានទូន្មានខ្ញុំជាច្រើន មើលទៅលោកប៉ាមិនសូវសប្បាយចិត្តប៉ុន្មានទេ គាត់ហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹមណាស់ នឹងការងារសិល្បៈរបស់ខ្ញុំ ព្រោះការងារនោះ មិនមែនជាការងារ របស់មុខជំនាញខ្ញុំនោះទេ។ ខ្ញុំត្រូវសម្រេចចិត្តយ៉ាងទុក្ខព្រួយបំផុត រវាង ការងារដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ និងការងារដែលជាយោបល់ដ៏ល្អពីម៉ាក់ប៉ា។ ខ្ញុំមិនខ្លាចធ្វើទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំពិបាកធ្វើ នៅពេលដែល ការផ្គត់ផ្គង់ពីម៉ាក់ប៉ាឲ្យក្លាយជាមនុស្សដែលមានការងារធ្វើល្អ ឬមុខជំនាញល្អ ត្រូវប្រែក្លាយជាការងារដែលមិនបាន តម្រូវចិត្ត លោកទាំងពីរ។ លោកប៉ាមិនថាអីខ្ញុំទេ តែឲ្យខ្ញុំចេះគិត។ ខ្ញុំនៅតែចាំពាក្យគាត់៖

«…អ្នកខ្លះស្ទាបជើងដំរីថាសរសរ ហើយអ្នកខ្លះស្ទាបស្លឹកត្រចៀកដំរីថាថាស ហើយអ្នកខ្លះស្ទាបប្រមោយថាវល្លិ៍…មិនបានដឹងថាដំរីរាងពិតបែបណានោះទេ ដូច្នេះបើសម្រេចចិត្តថាធ្វើអីមួយ ត្រូវមើលឲ្យគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ។» ហើយ«…ធ្វើអ្វីក៏ដោយបើមានពាក្យថា ចាំមើលសិន គឺមានន័យថារៀងរហូតហើយ…», «…មិត្តភក្តិរៀនចប់ដំណាលគ្នា គេសុទ្ធតែរដ្ឋលេខាធិការ ឬម្ចាស់ក្រុមហ៊ុន ហើយយើង…និយាយរួមមក គឺយើងមានអ្វី?…» […] «មានការងារតែអត់បរិញ្ញា យើងមុខជាហេលហាលណាស់។…(ជិតចប់បរិញ្ញា) … វ័យនេះជាវ័យរៀន ពេលមានការងារ ប្រហែលជាសូម្បីតែក្រដាស់ក៏លែងចង់កាន់ដែរ បើមានប្រពន្ធទៀត រិតតែចប់ហើយ… ប៉ាមិនឃាត់ទេ ធ្វើការ តែបើការងារParttime ធ្វើចុះ ហើយយកពេលរៀនតយកបណ្ឌិត ឬអនុបណ្ឌិតទៅ… និយាយរួមគឺរៀនរហូតសង្គមទទួលស្គាល់ថា ធ្វើការបាន… និយាយបែបនេះ ព្រោះបទពិសោធន៍បានប្រាប់ថាអ៊ីចឹង ធ្វើអីក៏ធ្វើចុះ តែផ្លូវគឺបែបណឹង… ហើយគួរគិតដែរ គ្រួសារយើងមិនទាន់ដល់ថ្នាក់ ត្រូវធ្វើការឲ្យគេដើម្បីតែដោះទាល់នោះទេ គឺដើម្បីបទពិសោធន៍… តែនិយាយនេះ គឺសម្រាប់ទុក ពេលអវត្តមានលោកប៉ា ពីជីវិតកូនប៉ុណ្ណោះ…»

 

តែទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំបានរៀបជាស្រេចថា នៅពេលដែល ខ្ញុំមានការងារ ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ភាសាអង់គ្លេសខ្ញុំនៅACEសិន រួច ខ្ញុំនឹងបន្តយកអនុបណ្ឌិត។ ពេលការងារជោគជ័យបានច្រើនគួរសមហើយ ខ្ញុំនឹងបន្តយកបណ្ឌិតមួយទៀត។ សង្ឃឹមថា ការគិតរបស់ខ្ញុំមិនខុសទៅចុះ!! 😦
យប់ឡើង គ្រប់រឿងទាំងអស់ ហាក់កើតមានស្រស់ៗ ថ្មីៗ ពិសេស ពាក្យប៉ារបស់ខ្ញុំ ដែលតែងតែសារចុះសារឡើង មិនស្រាកស្រាន្ត។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសម្រាក ខ្ញុំងើបយឺត ហើយលោកប៉ាបានចូលមកគោះទ្វាមើលកាម៉េរ៉ា ឮសំឡេងគាត់ខ្ញុំមិនទាន់ភ្ញាក់ស្រួលបួលទេ ខ្ញុំនិយាយទាំងស្អកៗទៅកាន់គាត់។ ពេលគាត់ចេញបាត់ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមបន្តភាពពិបាកចិត្តបន្ថែមទៀត។ ខ្ញុំងើបបើកអ៊ីនធឺណេត ខ្ញុំវាយពាក្យទាំងទឹកភ្នែកមួយតំណក់ស្រក់ចុះ ដំណាលគ្នានឹងប្អូនស្រីជីដូនមួយអាយុ១០ឆ្នាំកំពុងមើលរឿង។ ខ្ញុំទ្រាំមិនបាន ខ្ញុំបានទៅអង្គុយយំនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក។ ថាខ្ញុំទន់ជ្រាយក៏បាន តែពាក្យម្ដាយឪពុកសម្រាប់ខ្ញុំ គឺធ្ងន់ណាស់ មិនសម្លាប់ខ្ញុំ តែឲ្យខ្ញុំចងចាំ គឺចងចាំទុកទូន្មានកូនចៅជំនាន់ក្រោយ ខ្ញុំយំឡើងភ្នែកក្រហម។ ខ្ញុំខានយំយូរហើយ។ គ្រប់ពេលដែលទឹកភ្នែកស្រក់ រឿងអស់សង្ឃឹមតែងតែផុសឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំជានិច្ច។ លោកប៉ា កូនសូមទោស កូនធ្វើឲ្យលោកប៉ា អស់សង្ឃឹម។ កូនមិនល្អ។ កូនមិនបានធ្វើឲ្យប៉ារីករាយ។ ទោះជាកូនយំ ក៏កូននៅតែញញឹមដែរ។ កូននឹងធ្វើតាមពាក្យលោកប៉ា ឲ្យទាល់តែបាន ទោះជាត្រូវចំណាយពេលយូរប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។ កូនស្រឡាញ់លោកប៉ា កូនស្រឡាញ់អ្នកម៉ាក់!!!!!!!!!!

ពិធីជប់លៀងមនុស្សគ

ទឹកថ្លា, ថ្ងៃអាទិត្យ ទី១៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១២

ថ្ងៃជប់លៀងរបស់ខ្ញុំចូលមកដល់ទៀតហើយ ខ្ញុំឈឺបីថ្ងៃ។ ឲ្យតែថ្ងៃជប់លៀងផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំពិតជាខ្លាចណាស់។ លើកណាក៏ដូចលើកណា បើមិនមេឃភ្លៀង ក៏គ្មានភ្ញៀវ ឬអ្នកដែលត្រូវសំដែងមិនបានមកដែរ។ ថ្ងៃនេះ ធ្ងន់ហើយខ្ញុំ… ខ្ញុំនិយាយមិនឮតែម្ដង ព្រោះវាមានតំណាលដូចតទៅ៖

ព្រឹកឡើង ខ្ញុំក្រោកតាំងពីព្រលឹម។ ខ្ញុំគេងមិនលក់តាំងពីយប់ ខ្ញុំពិបាកចិត្តនឹងពិធីជប់លៀងល្ងាចនេះណាស់។ ខ្លាចភ្ញៀវមកមិនគ្រប់គ្នា ណាខ្លាចភ្លៀងពេលល្ងាចរំខាន ណាខ្លាចក្រុមភ្លេងដែលជាម្ចាស់ឈ្មោះកម្មវិធីមិនមក ដូចយល់សប្តិពីម្សិល ទើបបានជាបារម្ភបែបនេះ។ 😦 បារម្ភពេកធ្វើអីលែងកើត ខ្ញុំក៏អង្គុយសរសេរប្រលោមលោកថ្មី បន្ត។ ពេលសរសេរ ស្រាប់តែនឹកឃើញ សិល្ប៍វិធីថ្មីមួយ ដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតតាំងពីយូរណាស់មកហើយ គឺប្រលោមសោត ឬប្រលោមលោកសោតរម្មណ៍។

គ្រាន់តែនឹកឃើញភ្លាម ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ទៅSmall World ឯទួលគោកភ្លាម ដើម្បីនិយាយពីគម្រោងនេះ ក្រែងមានអ្នកចាប់អារម្មណ៍ យើងធ្វើទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំបានចំណាយពេលនៅទីនោះមួយព្រឹក ប៉ុន្តែបានតែនិយាយប្រាប់ អ្វីៗទាំងអស់ ខ្ញុំត្រូវចាប់ផ្ដើមជាមុនសិនដដែរ។ ខកជើងទិញខោរអាវហើយ ខកចិត្តមិនទាន់មានអ្នកជួយទៀត ខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។

រូបភាពពីបង Sithen

ថ្ងៃត្រង់ចូលមកដល់ ខ្ញុំញាំបាយបន្តិចហើយ ព្យាយាមរកកន្លែងសម្រាក។ ដោយម៉ាស៊ីនត្រជាក់បន្ទប់ខ្ញុំខូច ខ្ញុំក៏ព្យាយាមទៅគេងនៅបន្ទប់ម៉ាក់ប៉ា។ គេងមិនលក់សោះ រសាប់រសល់បារម្ភរហូត។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមផ្ដាសាយ ព្រោះតែម៉ាស៊ីនត្រជាក់នៅនោះ ត្រជាក់ជាងបន្ទប់ខ្ញុំខ្លាំងពេក។ ខ្ញុំគេងបានតិចបំផុត។ ភ្ញាក់ឡើង នៅក្នុងទូរទស្សន៍កាម៉េរ៉ា ស្រាប់តែឃើញមានខ្យល់ខ្លាំងបក់បោក ផ្ទៃមេឃក៏ចាប់ងងឹត។ ខ្យល់បកមិនស្មើ ម្ដងត្បូង ម្ដងលិច។ ដើមឈើ កំពុងឈរត្រង់ ខណៈនោះទ្រេត សឹងស្មើនឹងដី។ ខ្ញុំបារម្ភខ្លាំងណាស់ រិតតែគេងលែងលក់ ណាចាំមើល អ្នកយកស្គរមកដាក់ផង។

នាទីចេះតែដើរទៅមុខ ខ្ញុំក៏ងើបចេញពីបន្ទប់ ហើយទៅរៀបចំខ្លួននៅបន្ទប់ខ្ញុំវិញ។ មួយសន្ទុះក្រោយ អ្នកយកស្គរ ក៏យកស្គរមកដាក់។ ខ្ញុំរៀបចំខ្លួនរហូតទាល់តែរួចរាល់។ ចំហើយ ពេលនោះ មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមភ្លៀង ភ្លៀងខ្លាំងណាស់ គឺភ្លៀងចាប់ពីម៉ោង៣ជាង រហូតស្ងប់ត្រឹម៤ជិត៥ល្ងាច។ ខ្ញុំបន់ស្រន់អស់ហើយ។ ភ្លៀងឈប់មែន តែទឹកនៅជន់។ ឈប់តែតំបន់ខ្ញុំ តែតំបន់គេកំពុងបន្ត។ ទូរស័ព្ទ បានរោទិ៍ឡើងជាបន្តបន្ទាប់ដោយប្រាប់ថា ស្ទះផ្លូវ… ទឹកលិច… រវល់…

ការរំពឹងទុកថាមានភ្ញៀវច្រើន ត្រូវរលាយ។ ព្រោះតែភ្លៀង ជាបញ្ហាធំ អ្នកខ្លះមិនបានមក ក៏មិនបានប្រាប់។ អ្នកខ្លះគេឆ្លៀតបាន គេក៏ទូរស័ព្ទប្រាប់ ឬផ្ញើសារមក។ ក្រុមភ្លេងខ្ញុំ បានមកដល់ទីកន្លែងកម្មវិធី យ៉ាងយឺតយ៉ាវបំផុត។ ម៉ោងជិត៦ហើយ ភ្ញៀវមានតែ៧ ទៅ៨នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងចំនោមលោកសាស្ត្រាចារ្យដែលខ្ញុំបានអញ្ជើញជាកិត្តិយសទាំងអស់ ក្នុងនោះមានតែលោកសាស្ត្រាចារ្យ ឯល ប៊ុណ្ណា ទេដែលអញ្ជើញមកដល់ មុនគេ តែជាអកុសល លោកបានត្រឡប់វិញ ដោយមូលហេតុជាប់សោរផ្ទះមក។ 😦

ជាបន្តបន្ទាប់ភ្ញៀវក៏អញ្ជើញមក សមាជិកក្រុមភ្លេងខ្ញុំក៏ដូចគ្នា។ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមស្អកមែនទែន គឺស្អករហូតនិយាយមិនចេញ តែនៅតែព្យាយាមនិយាយ។ នេះជាលើកទី១ក្នុងជីវិតខ្ញុំហើយ ដែលខ្ញុំជួបនឹងអាក្ការៈបែបនេះ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក វត្តមានលោកសាស្រ្តចារ្យ លោកអ៊ុំ អៀង ស៊ីធុល (ខ្ញុំហៅគាត់លោកអ៊ុំ ព្រោះគាត់មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធិនឹងគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ដូចបងប្អូនបង្កើតអ៊ីចឹង) បានអញ្ជើញដល់។ ខ្ញុំរីករាយយ៉ាងខ្លាំងនឹងវត្តមានលោក។ ម៉ោងជិត៧ហើយ ខ្ញុំក៏ប្រាប់បងផាន់ណា ដែលខ្ញុំបានសូមពឹងជាពិធីករនាយប់នោះ ថាឲ្យត្រៀមខ្លួន។ ភ្ញៀវអញ្ជើញដល់ ការរៀបចំមានការរអាក់រអួលច្រើន ដោយសារមូលហេតុភ្លៀងជាកត្តាចម្បង។ ដោយសារគ្មានអ្នកចាត់ចែងច្បាស់លាស់ តុខ្លះមិនទាន់មានភ្ញៀវគ្រប់ បណ្ដាលឲ្យម្ហូបមិនទាន់អាចដាក់បាន ធ្វើឲ្យពួកគេអង្គុយរង់ចាំទម្រាំគ្រប់។ ក្នុងការរៀបចំ នឹងប្រាស្រ័យជាមួយមិត្តភក្តិ ខ្ញុំប្រើភាសាដៃ។

មិនយូរប៉ុន្មាន កម្មវិធីសម្ដែងរបស់ក្រុមខ្ញុំក៏ចូលដល់ ខ្ញុំមិនអាចច្រៀងបានទេ។ ដំណាលគ្នានោះ លោកគ្រូ ស៊ីន ច័ន្ទឆាយា ក៏អញ្ជើញមកដល់។ ខ្ញុំមិនបានរាក់ទាក់គាត់បានយូរ ព្រោះរវល់តែរៀបចំកម្មវិធី គាត់ក៏អង្គុយតុម្នាក់ឯដាច់ដោយឡែក។ កម្មវិធីចាប់ផ្ដើម បទដែលក្រុមភ្លេងច្រៀង គឺភាគច្រើន ជាបទរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនអាចច្រៀងបាន ក៏ឲ្យគេច្រៀងជំនួស មានតែបទ អនុស្សាច្បារអំពៅ ទេ ខ្ញុំត្រដរច្រៀងទាំងត្រដាបត្រដួស។ ទម្រាំចប់ ខ្ញុំអស់កម្លាំងមែនទែន។

រូបភាពពីបងស្រី សំណាង

រូបភាពពីបងស្រី សំណាង

កម្មវិធីបន្ទាប់ គឺកាត់នំ ឧបកិច្ច ប្រចាំឆ្នាំ។ ឆ្នាំមុន ខ្ញុំមិនបានធ្វើធំទេ ឆ្នាំនេះ គឺថ្ងៃខែឆ្នាំនិងអាយុហាក់ប្លែកជាងរាល់ឆ្នាំ ទើបបានជាសម្រេចចិត្តធ្វើ ទោះជាហួសអស់មួយខែក៏ដោយ ពោលគឺ ២០ ០៤ ២០១២ =២០ឆ្នាំ។ កាត់នំចប់ កម្មវិធីចុងក្រោយគេ គឺពួកយើងទាំងអស់គ្នា បានស្រែកថា «កូនស្រឡាញ់ម៉ាក់»។ នេះជាទិវាបុណ្យម្ដាយ ឧត្ដមជនដែលផ្ដល់កំណើតដល់កូនគ្រប់គ្នា។ ពាក្យនេះ គឺពិបាកនិយាយណាស់ ទោះជាស្រួលនិយាយក៏ដោយ ប៉ុន្តែយើងគួរតែនិយាយ ព្រោះការនិយាយនេះយ៉ាងណា ក៏មិនអាចប្រៀបនឹងគុណរបស់លោកបានដែរ ទោះជាពេលខ្លះ យើងតែធ្វើមិនបានល្អ ក្នុងដំណើរតបស្នងគុណរបស់គាត់។ អ្វីដែលធ្វើបានធ្វើហើយ ទោះជាហត់នឿយ តែនៅតែអរគុណដល់ អ្នកទាំងអស់គ្នា ដែលផ្ដល់កិត្តិយសដល់ខ្ញុំ និងក្រុមខ្ញុំ ក្នុងការអញ្ជើញចូលរួម។ ខ្ញុំពិតជាសូមទោស សម្រាប់ការរៀបចំកម្មវិធីដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងប្រឹងកែលម្អបន្ថែម។ សូមទោស និងអរគុណ។

ឃ្លាបន្ថែម៖

ខ្ញុំដឹងថាពេលខ្លះ ខ្ញុំពិតជាឆេវឆាវបន្តិចមែន នេះព្រោះតែអារម្មណ៍ សុខភាព មិនល្អប្រសើរ។ ខ្ញុំពិតជាសូមទោសផង អ្នកម៉ាក់ អ្នកមីង បងប្អូន លោកគ្រូ សាស្ត្រាចារ្យ និងមិត្តភក្តិទាំងអស់។

ក្នុងឱកាសបុណ្យអ្នកម្ដាយនេះ ទោះបីជាកូនមិនអាចនិយាយឮបានក៏ដោយ ក៏កូនចង់ប្រាប់ថា កូនស្រឡាញ់ម៉ាក់ កូនស្រឡាញ់ប៉ា។ គ្មានម៉ាក់និងប៉ា គឺនឹងគ្មានកូនសព្វថ្ងៃ។

ថតរូបដោយ បងផាន់ណា

ថតរូបដោយ បងផាន់ណា

រូបភាពពីមូលី

រូបភាពពីមូលី

កម្ពុជាបំបែកឯតទគ្គកម្មពិភពលោកឆ្នាំ២០១២

ភ្នំពេញ, ទឹកថ្លា ថ្ងៃអាទិត្យ ទី២៩ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២

ភ្នំពេញ, ទឹកថ្លា ថ្ងៃសៅរិ៍ ទី២៨ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២

ថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់ខ្ញុំហើយពីការសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែគឺបែរជាថ្ងៃរវល់របស់ខ្ញុំទៅវិញ។ ព្រឹកនេះ ខ្ញុំងើបយឺតទេ។ ខានងើបយឺតបែបនេះយូរហើយ។ ម៉ោងជិត១១ព្រឹកហើយ ខ្ញុំក៏រៀបចំខ្លួនចេញទៅតាមកម្មវិធីដែលសល់ពីម្សិលមិញ គឺខ្ញុំត្រូវទៅផ្សារទួលទំពូង រកទិញខោរអាវខ្លះៗទុកពាក់ ក្នុងកម្មវិធី និងសម្រាប់លម្ហែកាយនានា។

ចេញពីទួលទំពូងវិញ ខ្ញុំបានត្រឡប់មកផ្ទះ រួចរៀបចំខ្លួនត្រៀម ចូលរួមកម្មវិធីដ៏អស្ចារ្យមួយរបស់ភ្នំពេញ គឺ «រាំMadisonបំបែកឯតទគ្គកម្មពិភពលោក»។ ក្នុងកម្មវិធីនោះ ខ្ញុំក៏ត្រូវឡើងសម្ដែងចម្រៀងមួយបទ ជាមួយក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំផងដែរ។

ម៉ោងណាត់ក៏ឈានចូលដល់ ទ្រនិចនាឡិកាចង្អុលម៉ោង ១និង១៥នាទី ប៉ុន្តែមេឃវិញមិនចង្អុលតាមការកំណត់ក្នុងចិត្តថាប្រសើរនោះទេ។ ខ្យល់ប៉ើងស្លឹកឈើគួចពេញផ្លូវ។ ម៉ូតូរបស់ខ្ញុំមានបញ្ហាទៀត។ គិតថាអស់សាំង ក៏រុញទៅចាក់សាំង តែពេលបើកមើលគឺសាំងនៅមានសោះ។ ខ្ញុំមិនមាត់ទេ រួចខ្ញុំក៏ធ្វើដំណើរចេញទៅសួនច្បារវត្តបុទុម ទីណាត់របស់កម្មវិធី។ មេឃដេដាស រកកល់ចង់តែភ្លៀងទេ។ ដើមឈើទ្រេត១២០ដឺក្រេ។ ភ្នែក និងរង្វង់ចង្ការរបស់ខ្ញុំចូលដៃជាញយៗ! ទម្រាំតែជិះដល់គោលដៅ ខ្ញុំត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែងជាខ្លាំង។

ទោះយ៉ាងណាក៏នៅតែទៅដល់គោលដៅ ប៉ុន្តែមិនទាន់ទៅដល់ស្រួលបួលផង ខ្ញុំក្រឡេកឃើញឆាកតន្ត្រីត្រូវវាយលុកដោយខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំង។ កម្មវិធីមិនរំសាយទេ។ ការងារនៅតែបន្ត តែគ្រាន់តែមានការផ្លាស់ប្ដូរមួយចំនួន នោះគឺកម្មវិធីតម្រូវផ្លាស់ប្ដូរ ឲ្យការរាំប្រព្រឹត្តទៅមុនវិញ ដោយដំបូង គេមានរៀបតាមលំដាប់ ការរាំគឺចុងក្រោយគេ។ ខ្ញុំទៅដល់ ខ្ញុំបានរៀបចំខ្លួនជាស្រេច ហើយចាំគ្នីគ្នាម្ដងម្នាក់ៗ។

ទម្រាំតែអាចចាប់ផ្ដើម គឺប្រហែលម៉ោង៣កន្លះរសៀល ក្នុងស្ថានភាព មេឃរលឹមស្រេចៗ។ មនុស្សម្នាបានមកឈរត្រៀបត្រាគ្នា ជាក្រុមៗ។ ការចូលដល់របស់ពួកគេ សុទ្ធតែមានការចាត់ចែងពីក្រុមកម្មវិធីគ្រប់ៗរូប។ ម្ដងបន្តិចៗ មនុស្សក៏បានឈរចំទីដៅ ដែលកម្មវិធីរៀបរួចរាល់។

ខ្ញុំនៅជួរមុខគេជាមួយក្រុមផ្សេងៗ ឯក្រុមខ្ញុំ ត្រូវគេបំបែកឲ្យនៅកៀន តែជួរទី១ដូចគ្នា។ ការរាំក៏ចាប់ផ្ដើម។ អស់រយៈពេលប្រមាណ៥ ទៅ១០នាទី ទើបចម្រៀងនេះបានបញ្ចប់ដោយបរិយាកាសរីករាយ និងអ៊ូអរបំផុត។ នេះជារឿងជោគជ័យថ្មីលើឆាកអន្តរជាតិរបស់មាតុភូមកំណើតដ៏ស្រស់ ត្រកាលរបស់ខ្ញុំហើយ។ ខ្ញុំរំភើបណាស់ ខ្ញុំរីករាយណាស់ ខ្ញុំមិនអាចថ្លែងពីទឹកចិត្តដ៏មហិមានេះបានឡើយ។ ម្យ៉ាងខ្ញុំក៏ជាមនុស្សម្នាក់ ក្នុងកម្មវិធី ដ៏សំបើមនេះទៀត។ នេះជារឿងមួយក្នុងជីវិតថ្មី។ 🙂

រូបភាព៖ កម្មវិធីឡូយ៩

រូបភាព៖ កម្មវិធីឡូយ៩

កម្មវិធីរាំនេះបានបញ្ចប់ ការសម្ដែងក៏បានចូលមកដល់។ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា ក្រុមគេ មានមនុស្សម្នា គាំទ្រជាច្រើននាក់ណាស់។ ពេលប្រកាសឈ្មោះម្ដងៗ គេហូរបាក់ទឹកបាក់ដី ប៉ុន្តែគ្រាន់តែពេលប្រកាសក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹមភ្លាម ស្ងាត់ជ្រាប។ ខ្ញុំលួចអស់សំណើចក្នុងចិត្ត ថាហេតុតែក្រុមយើងមិនល្បី គេមិនសូវចាប់អារម្មណ៍។ ខ្ញុំមិនហ៊ានមាត់អីទេ។ ខ្ញុំតែងសរសើរក្រុមគេជានិច្ច។ 🙂

ពេលក្រុមខ្ញុំ ចាប់ផ្ដើម ខ្ញុំក៏ព្យាយាមធ្វើអ្វីដែលចេញពីបេះដូង មិនខ្វល់ឡើយពីការពេបជ្រាយ ពីអ្នកណាមិនពេញចិត្ត។ ខ្ញុំញញឹមដើម្បីជោគជ័យ។ ចូលចិត្តមិនចូលចិត្ត នោះយើងមិនអាចបង្ខំគេបានឡើយ ការដែលសំខាន់ គឺយើងខ្លួនយើង ត្រូវធ្វើឲ្យល្អអស់ពីដួងចិត្ត។ 🙂 ខ្ញុំមិនហ៊ានមើលមុខអ្នកណា ឬនិយាយច្រើន ប្រកាសចុះ ប្រកាសឡើង អីនោះទេ លុះត្រាដល់បទត្រូវបានបញ្ចប់  ទើបខ្ញុំអាចដឹងច្បាស់ពីការរីករាយដែលខ្ញុំនិងក្រុមខ្ញុំបានផ្ដល់ឲ្យទស្សនិកជន។ ខ្ញុំរំភើបណាស់ ខ្ញុំរីករាយណាស់ ហើយខ្ញុំក៏ប្រហែលជាមិនចេះនិយាយ ឲ្យសមចិត្តអ្វី ដែលពួកគេរីករាយនោះដែរ។ ខ្ញុំអរគុណខ្លាំងណាស់ សម្រាប់ការគាំទ្រ ហើយក៏ជារឿងរីករាយផងដែរ ដែលនៅពេលដែលខ្ញុំShowនូវបទភ្លេងថ្មីរបៀបខ្មែរ មិនមានអ្នកដើរចេញអស់នោះ។ ខ្ញុំអរគុណខ្លាំងណាស់។ អ្នកទាំងអស់គ្នាជាទឹកចិត្តរបស់ខ្ញុំ និងក្រុមខ្ញុំ។ 🙂

ពេលរសៀល និងពេលល្ងាចដ៏អស្ចារ្យ ក៏ត្រូវបានបញ្ចប់ក្នុងបរិយាកាសនៃមេឃស្រទុំ មិនមានភ្លៀង។ ក្រុមពួកខ្ញុំមិនអាចប្រជុំគ្នា ពិសារអាហារពេលល្ងាចបាននោះទេ ព្រោះពួកគាត់ម្នាក់ៗ ត្រូវត្រឡប់ទៅធ្វើការរៀងៗខ្លួនវិញ ដើម្បីក្រពះរៀងៗខ្លួន (សូមទោសនិយាយត្រង់ពេកហើយ តែជាការពិតមួយក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ននិងជីវិតដែលខ្ញុំរស់នៅ)។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំព្យាយាមបបួលពួកគាត់ ដែលនៅសល់ មិនទាន់ទៅឆ្ងាយ ប៉ុន្មាននាក់ ឲ្យចូលរួមពិសារអាហារជាមួយ មិត្តភក្តិខ្ញុំ ក្រុម ABC Radioជុំគ្នាដែរ ប៉ុន្តែបែរជាមិនអាច ព្រោះពួកគាត់ត្រូវទៅសមភ្លេងត្រៀមថ្ងៃស្អែកបន្តទៀត។

រូបថតពី៖ បងប្រុស Aplus Coco

រូបថតពី៖ បងប្រុស Aplus Coco

ជារឿងសោកស្ដាយ តែក៏នៅតែអរគុណចំពោះសាមគ្គីភាព និងដួងចិត្តស្រឡាញ់ការងារ។ ធ្វើម៉េច ខ្ញុំមិនទាន់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងក្រុមឲ្យធំដុំលើសពីនេះនៅឡើយ ដ្បិតខ្ញុំត្រូវកសាងសមត្ថភាព ថវិកា និងចំណេះដឹង លើផ្នែកនេះបន្ថែម។ ខ្ញុំនៅតែសង្ឃឹមថា គោលបំណងចង់លេងភ្លេងថ្មីៗ ជុំវិញពិភពលោករបស់យើង នៅតែមានក្នុងនាអនាគត ទោះជាត្រូវចំណាយពេលយូរយ៉ាងណា។ 🙂 អរគុណសម្រាប់រឿងគ្រប់យ៉ាង ហើយក៏សូមទោសសម្រាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងដែរ។

រូបថតពី៖ បងប្រុស ម៉ៅ សុខលាភ (ខ្ញុំនិងសមាជិកក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹម)

រូបថតពី៖ បងប្រុស ម៉ៅ សុខលាភ (ខ្ញុំនិងសមាជិកក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹម)

រូបថតពី៖ បងប្រុស Aplus Coco (ខ្ញុំនិងបងសុភា ពេលសម្ដែង)

រូបថតពី៖ បងប្រុស Aplus Coco (ខ្ញុំនិងបងសុភា ពេលសម្ដែង)

រូបថតពី៖ បងប្រុស ម៉ៅ សុខលាភ (ខ្ញុំនិងក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹម ពេលសម្ដែង)

រូបថតពី៖ បងប្រុស ម៉ៅ សុខលាភ (ខ្ញុំនិងក្រុមតន្ត្រីស្នាមញញឹម ពេលសម្ដែង)

រូបថតពី៖ បងប្រុស ម៉ៅ សុខលាភ (ខ្ញុំនិង VJ. Catherine)

រូបថតពី៖ បងប្រុស ម៉ៅ សុខលាភ (ខ្ញុំនិង VJ. Catherine)

រូបថតពី ទស្សនិកជន

រូបថតពី ទស្សនិកជន

រូបថតពី ទស្សនិកជន

រូបថតពី ទស្សនិកជន

ខាងលើនេះជាអនុស្សាវរីយ៍ថ្មីក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបាន! 🙂 សូមឲ្យវាឋិតឋេរដូចស្នាមញញឹម! 🙂

សៀមរាបអើយ! ខ្មោចលងខ្ញុំឬ?

ភ្នំពេញ ថ្ងៃទី១២ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២

ដោយកាលពីរាត្រីយប់ទីមួយរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានជួបនឹងរឿងចម្លែកទើប ខ្ញុំសូមបញ្ច្រៀត សាច់រឿងយប់នោះចូលមកនិយាយខ្លះៗបន្តិច ទុកជាការចងចាំមួយរបស់ខ្ញុំ។

សៀមរាប, សណ្ឋាគារសុខារីសត ថ្ងៃទី៥ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២

មុននឹងដូរបន្ទប់ តាមពិតខ្ញុំបានពិនិត្យមើលក្នុងបន្ទប់នេះរួចរាល់ហើយ គឺឃើញថា ប្រហែលជាខ្ញុំស្រវាំងភ្នែក និងប្រហែលជាមិនមែននោះទេ។ ខ្ញុំហាក់ឃើញដំណក់ឈាមតូចមួយ ដាននៅជាប់នឹងបង្អួចបន្ទប់ដែលខ្ញុំស្នាក់នៅ។ ខ្ញុំបានចុចសួរត្រង់ៗទៅកាន់ អ្នកលើកឥវ៉ាន់ តែគាត់និយាយស្មោះត្រង់ថា គាត់ទើបមកចុះសាកល្បងការងារនោះទេ ដូច្នេះគឺមិនបានដឹងឡើយ។ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ដែរ តែគិតថា ប្រហែលជាថ្នាំប្រឡាក់ ដែលប្រឡាក់ពីឈើគេលាបប៉ុណ្ណោះ។

ប៉ានិងខ្ញុំបានរើបន្ទប់ចូលនៅរួចរាល់។ ខ្ញុំមើលទូរទស្សន៍បន្តិច ហើយពួកយើងក៏ចុះទៅក្រោម ដើម្បីញាំអាហារពេលល្ងាចនៅខាងក្រៅ ព្រោះពួកគាត់ចង់ប្លែកមាត់។ ពេលញាំអាហាររួចរាល់ ដោយឃើញចាស់ៗ គាត់ជជែកគ្នា ខ្ញុំក៏សូមពួកគាត់ទៅបន្ទប់មុន ហើយក៏មកបើក កុំព្យូទ័រ លេងអ៊ីនធឺណែត មើលទូរទស្សន៍តែម្ដងទៅ។ ក្នុងបន្ទប់ស្ងាត់ណាស់ មានតែខ្ញុំទេ។ យប់នេះ មានភ្លៀងធ្លាក់មួយធំ។ ភ្លែកបន្ទរ បានប្រណាំងគ្នា ផ្លាតពន្លឺ ពេញទាំងផ្ទាំងវាំងននខ្ញុំ។ វាពិតជាត្រជាក់គួរសមមែន។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅណាស់។ ខ្ញុំលេងអ៊ីនធឺណែតបណ្ដើរ ខ្ញុំបើកទូរទស្សន៍ហង្សមាស បណ្ដើរ។ ខ្ញុំមិនទាន់គេងទេ ម៉ោងជិត១១យប់ទៅហើយ។ ខ្ញុំចាំប៉ា ព្រោះប៉ា នៅមើលភ្ញៀវ។ ខ្ញុំក៏ចាប់លើកដៃបែរបន់តាមជំនឿ។ ចាស់កម្រិលបន្តិចមែន តែនេះជាការគោរព ចំពោះអ្នកថែរក្សា។

រាត្រីយប់ជ្រៅបានចូលមកដល់ ប្រហែលជាភ្នែក និងអារម្មណ៍ខ្ញុំហើយ ខ្ញុំហាក់ឃើញស្រមោលរត់តិចៗ តែដូចជាមិនអីទេ។ ពេលខ្ញុំ កំពុងអង្គុយលេងអ៊ីនធឺណែត ស្រាប់តែ សំឡេងគស់ទ្វាមួយបន្លឺសូរ។ ខ្ញុំមើលម៉ោង គឺម៉ោង១២:២០នាទីជាង។ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមគិតថា ប្រហែលជាមានគេចង់លងហើយ…. O_o’ តែខ្ញុំក៏ព្យាយាម តាំងអារម្មណ៍ឲ្យស្ងប់ មិនទៅបើកនោះទេ ហើយគិតថា បើសិនជាមនុស្សវិញ គេមុខជាគស់ទាល់តែយើងបើកហើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏អង្គុយនៅមួយកន្លែង មិនទៅណា ហើយធ្វើអារម្មណ៍ធម្មតា។

ក្រោយមក លោកប៉ាបានទូរស័ព្ទមក ថា គាត់នឹងទៅដល់បន្ទប់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ប៉ាក៏ចុចកណ្ដឹង។ ខ្ញុំទៅបើកទ្វា។ ប៉ាចូលមួយភ្លែត ហើយខ្ញុំក៏បបួលគាត់ទៅទិញទឹកញាំ និងអាហារខ្លះៗ នៅម៉ាតក្បែរនោះ។ ត្រឡប់មកវិញ ប៉ា ក៏ធ្វើការ បន្តរហូតដល់យប់ជ្រៅ តែសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំគេមុនហើយ។ ខ្ញុំគេងមិនលក់ទេ។ ខ្ញុំបើកទូរទស្សន៍បណ្ដើរ ខ្ញុំព្យាយាមគេងបណ្ដើរ។ ភ្នែកខ្ញុំមមីមែនទែនហើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ខ្ញុំក៏លង់លក់ ប៉ុន្តែ ស្រាប់តែហាក់ដូចជាមានអ្វីមកសង្កត់ខ្ញុំ ដែលភាសាម្យ៉ាងទៀត គេហៅថា ខ្មោចសង្កត់។ ខ្ញុំព្យាយាមដកដង្ហើមឮៗ ឲ្យប៉ាឮ តែប៉ាបែរជាមិនឮ ហើយខ្ញុំព្យាយាមងើបពីដំណេកមួយនោះ ឯត្រចៀកខ្ញុំវិញ ហាក់ឮសម្រែកស្រែកដ៏ខ្លាំងៗមួយ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីបាន ក្រៅពីប្រឹងងើបនោះទេ។ ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ មិនអាចកម្រើកបាននោះទេ ឯភ្នែកវិញ ប្រឹងបើក។ ខ្ញុំថប់ដង្ហើមណាស់។ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏ងើបវិញបាន។ ខ្ញុំមើលទៅប៉ា ហើយព្យាយាមប្រាប់ប៉ាពីរឿងនោះ។ ប៉ាដឹងដែរ តែគាត់ពន្យល់ថា គ្មានស្អីទេ។ ក្រោយមក ប៉ាក៏ព្យាយាមបញ្ចប់ការងារ ហើយក៏ចូលសម្រាន្ត ដំណាលខ្ញុំវិញម្ដង។ ខ្ញុំបើកទូរទស្សន៍ចោលទល់ភ្លឺ។ មុននឹងគេងម្ដងទៀត ខ្ញុំលើកដៃសំពះបួងសួង សូមខមាទោសដល់អ្នកទាំងឡាយ ប្រសិនបើមានមែន។ ខ្ញុំបួងសួង អ្នកតាដ៏សក្តិសិទ្ធិនៅតំបន់អង្គរ និងពិសេសព្រះនាងចេកព្រះនាងចម ដោយពោលប្រាប់ ឲ្យជួយថែរក្សា កូនចៅ ពិសេសដំណេកប៉ុន្មានរាត្រីនេះ ត្បិតកូនចៅត្រូវធ្វើការថ្ងៃស្អែក ត្រូវការសម្រាក។ ពេលបួងសួងចប់ ខ្ញុំក៏លើកខ្សែក ព្រះ ដែលជានិមិ្មតរូបដាក់ លើដើមទ្រូង ហើយបិទភ្នែកគេង ពេលនោះ ខ្ញុំក៏គេងបានលង់លក់ ដោយសូម្បីតែសុបិនក៏គ្មានដែរ៕

ខ្ញុំជឿថា មកពីអារម្មណ៍ប៉ុណ្ណោះ តែខ្ញុំក៏ព្យាយាមប្រើប្រាស់អារម្មណ៍ជំនឿ ឬអាចហៅថា អំណាចនៃជំនឿរបស់ខ្ញុំ សម្រាប់ទប់ទល់ ភាពភ័យខ្លាចនេះដែរ។ រាត្រីទីមួយបានរំលងផុតហើយ! 🙂

សៀមរាបអើយ! ខ្មោចលងខ្ញុំឬ?

ឈាមឬមិនមែន?

សៀមរាប, សណ្ឋាគារសុខារីសត ថ្ងៃទី៦ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២

ថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃទីមួយហើយ ដែលខ្ញុំបានគេនៅបន្ទប់សណ្ឋាគារ ដែលមានលំដាប់ផ្កាយ៥ ក្នុងខែត្រសៀមរាប ទឹកដីអច្ឆរិយៈរបស់ខ្មែរយើង។ ព្រឹកនេះ ក្រោកពីដំណេក ខ្ញុំក៏ព្យាយាមពិភាក្សាជាមួយប៉ាពីរឿងនេះ ឲ្យគេឆាប់ប្ដូរបន្ទប់ភ្លាមៗ ប៉ុន្តែចុងក្រោយមិនបានដូរអីនោះទេ ព្រោះរវល់ពេក ឯឥវ៉ាន់ឯកសារក៏ច្រើនទៀត ពិបាកដូរចុះដូរឡើងណាស់។ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមជម្នះគេង រហូតទាល់តែចប់ថ្ងៃ គឺគ្មានអ្វីកើតមានឡើងនោះទៀតឡើយ។

ងើបពីព្រលឹមព្រឹកនេះ ខ្ញុំទទួលបានអាហារពេលព្រឹក ជាលក្ខណៈអាហារជម្រើស (Buffet) នៅខាងក្រោម។ រសៀលនេះ តួនាទីដែលខ្ញុំ ត្រូវធ្វើ គឺត្រូវទៅទទួលភ្ញៀវទាំង៧ប្រទេស នៅឯព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិក្រុងសៀមរាប។

ញាំអាហាររួចរាល់ ខ្ញុំ ក៏ទៅពិនិត្យការងារខ្លះ ជាមួយប៉ានៅឯសាលប្រជុំខាងក្រោម។ ឃើញថា សាលប្រជុំនេះ គេរៀបចំទម្រង់អក្សរV។ ខ្ញុំបានចេញយោបល់ខ្លះៗ ដោយផ្ដល់គំនិតថ្មីៗ ជាការរៀបចំ។ ថ្ងៃបន្តិច ខ្ញុំនិងពូតៃកុងឡានពីរនាក់ទៀត បានរៀបចំម៉ោងទៅយក មុនគេ គឺប្រទេសសេរីលង្កា។ ពួកគេ នឹងចុះមកក្នុងរសៀលថ្ងៃនេះ។ យើងត្រូវលើកស្លាករង់ចាំ ក្រោយមក ស្រាប់តែ ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីមកមុនគេទៅវិញ។ ដោយសារ តែក្រដាស់នេះរៀបចំខុស ទើបធ្វើឲ្យមានបញ្ហាមួយកើតឡើង ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមដោះស្រាយភ្លាមៗ។ ពួកយើងបានយកជាបន្តបន្ទាប់ រហូតដល់រាត្រីយប់ចូលមកដល់ គឺប្រទេសកូរ៉េ ម្ចាស់កម្មវិធីក្រោយគេ។ ខ្ញុំបានរាក់ទាក់ជាមួយពួកគាត់ជានិច្ច ហើយព្យាយាមនិយាយពីអ្វីដែលខ្ញុំដឹង ប៉ុន្តែប្រហែលជាពួកគាត់ធុញ និងមិនចូលចិត្ត ប៉ុន្តែខ្ញុំសង្កេតឃើញថា ពួកគាត់ដូចជាចូលចិត្តច្រើនជាង ព្រោះរាល់ការប្រាប់របស់ខ្ញុំ ពួកគាត់ តែងមានចម្ងល់ត្រឡប់មកវិញជានិច្ច។ ម្ដងនេះ ខ្ញុំបានធ្វើជាអ្នកទទួលភ្ញៀវផង និងធ្វើជាអ្នកនាំផ្លូវផង! 😀 ជីវិតត្រូវតែសម្បូរបែប។ 😉

ល្ងាចនេះ ពេលដែលម៉ោងសម្រាក ខ្ញុំទើបតែសង្កេតឃើញថា នៅលើកញ្ចក់ទ្វានៃបង្អួច មានស្លាកមួយ ដាប់ទៅដោយ ពណ៌ក្រហម។ ខ្ញុំហាក់គិតជាថ្មីទៀតហើយ ថានោះជាឈាមដែល វាដាបពេញទីនោះ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា ក្រោយមក ខ្ញុំហាក់ដូចជាមិនមានអារម្មណ៍ ប្លែកអីផង ព្រោះត្រូវធ្វើការឡើងហត់ទៅហើយ មិនមានពេលខ្លាចនោះទេ។

យប់នេះ ខ្ញុំត្រូវជួយប៉ាខ្ញុំរហូតដល់ម៉ោង២ភ្លឺ។ ឯប៉ាខ្ញុំវិញ គាត់ត្រូវធ្វើការងាររហូតដល់ម៉ោង៤ភ្លឺ ព្រោះតែគាត់ត្រូវចាត់ចែងច្រើន លើសពីការងារ។ ប៉ុន្តែលោកប៉ា នៅតែដោះស្រាយបាន។ ខ្ញុំជឿជាក់គាត់ ទោះជាគាត់ត្រូវបានអ្នកដទៃមើលមកថា គាត់យឺតក៏ដោយ តែតាមពិត គាត់យឺតមានមូលហេតុ មែនទែន គាត់មិនដែលយឺតនោះទេ។

រាត្រីនេះក៏រសាត់ទៅមួយទៀត!