ចេមនិងផ្លែបេ៉សយក្ស

មានរឿងតុក្កតា និងសៀវភៅកុមារជាច្រើនបានចូលមកកំដរជីវភាព កុមារកម្ពុជាយើងរវាងចន្លោះឆ្នាំ ១៩៩០ ទៅ ២០០០។ ខ្ញុំក៏មានរឿងរ៉ាវជីវិត ដូចជាពួកគេដែរ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំចូលចិត្តមើលខ្សែភាពយន្តតុក្កតាណាស់ មិនថា ពេលនេះ ខ្ញុំឈានចូលវ័យជំទង់ហើយក៏ដោយ ព្រោះ ភាពយន្តតុក្កតា ឬសៀវភៅណាដែលនិយាយពីការផ្សងព្រេង ប្លែកៗ តែងតែនាំខ្ញុំ ឲ្យស្រមើលស្រមៃ ក្នុងពិភពមួយខុសប្លែកពីពិភពដែលយើង រស់នៅសព្វថ្ងៃ ហើយប្រហែលមូលហេតុនេះហើយ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំជាមានគំនិតស្រមើលស្រមៃច្រើន នៅពេលធំឡើង។

Continue reading

កុនថៃ«ហោមរោង»

ហោមរោង

ហោមរោង

សូមវិភាគបន្តិចសិន!

មើលទៅ! ប្រហែលមកពីខ្ញុំមិនដែលរៀនទេដឹង ទើបមិនដឹងថានេះជាមេរៀនប្លង់ ដែលទាក់ទងគ្នា។តែពេលប្រកួតភ្លេងក្នុងរឿង «ហោមរោង» របស់ថៃ ក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានសុទិដ្ឋិនិយមមួយយល់ឃើញថា រឿងនេះ មានប្លង់មួយចំនួនធំ ត្រូវបានច្នៃចេញពីរឿង “Secret”របស់ Jay Chou ឬ រឿង “The legend 1900” ដោយ Giuseppe Tornatore ដែលខ្ញុំធ្លាប់មើល។ តាមរយៈហេតុផលនេះ ខ្ញុំក៏មានជំនឿអាចផលិតកុនតាមវិធីប្រៀបធៀបនេះបានដែរ តែអ្វីដែលពិបាក គឺបច្ចេកទេសដ៏ល្អិតនៃការផលិតខាងក្នុង ដែលខ្ញុំត្រូវរៀន។ នេះហើយសិស្សអត់សាលា។

 

ហេតុផលនៅតែមាន ដំណើរជីវិតនៅតែបន្តក្នុងភាពរអាក់រអួលម្ដងម្កាល។ ទោះជាខ្ញុំមិនអាចមានសាលារៀនយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពេលកំពុងមើលរឿងនេះ ខ្ញុំចេះអន់ចិត្តនឹងខ្លួនឯងដែរ ដែលមិនបានរៀនសូត្រអំពីកុន ធំមិនទាន់គេ ឲ្យគេថាខ្ញុំគឺជាគេអស់។ ហោមរោង ជាពាក្យខ្មែរទេ ដែលគ្រប់ជំនាន់មកហើយ ខ្មែរយើងតែងមាន ជំនឿ និងជាដំណើររឿងមួយដ៏ល្អបំផុត អំពីតន្ត្រីខ្មែរ អ្វីដែលជានិស្សិ័យនិងចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំតាំងពីក្មេងមក។ «ទោះជាអ្នកមានអតីតកាលដ៏រុងរឿងយ៉ាងណាក៏ដោយ បើអ្នកមិនចេះរក្សាវា ថ្ងៃមុខសូម្បីតែខ្លួនឯងក៏គេមិនជឿថាជារបស់ខ្លួនឯងដែរ»។ សង្ឃឹមថា ខ្ញុំ នឹងអាចឃើញភាពច្នៃប្រឌិតរបស់អ្នក មានលាយអត្តសញ្ញាណជាតិចូលរួមផង។

ខ្ញុំស្រណោះខ្លួនណាស់ ពេលមើលរឿង«ហោមរោង»នេះ ព្រោះរឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញនូវពាក្យពេចន៍ដ៏មានន័យ ឬមនុស្សដ៏ជោគជ័យជាច្រើនក្នុងជីវិត។

«Harmonies មានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការសរសេរបទភ្លេង។» នេះជាពាក្យមួយឃ្លា ដែលខ្ញុំបានចាំពី បងប្រុស Srornos So នៅពេលលើកទីមួយ និងចុងក្រោយដែលខ្ញុំជួបគាត់ដល់ពេលនេះ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដែលជួបតន្ត្រីករខ្មែរដ៏ចំណានដូចជារូបលោក។

ធម្មជាតិ បានប្រគល់ដៃជើងមួយគូរ ត្រចៀកមួយគូ កែវភ្នែកមួយគូរ ច្រមុះមួយ មាត់មួយ បំពង់កមួយ និងខួរក្បាលសម្រាប់ហ្វឹកហ្វឺន ប៉ុន្តែស្ថានភាព មិនបានផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំនូវការហ្វឹកហាត់ដ៏សមគួរមួយនោះទេ។ ខ្ញុំមិនបន្ទោសស្ថានភាពនោះទេ តែខ្ញុំគ្រាន់តែស្ដាយនូវធម្មជាតិទាំងនេះ ហើយក៏អរគុណញ្ញាណទាំងឡាយ ដែលផ្ដល់ចំណេះដឹងដល់ខួរក្បាលខ្ញុំដែរ។ ទោះជាម្ដងម្កាល ខ្ញុំស្រណោះខ្លួន ចង់បោះបង់អ្វីដែលមាន តែខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្តគ្រប់ពេលដែរ ព្រោះខ្ញុំគិតថា អ្នកផ្សេងខ្លះ គេក៏ពុំមានដូចជាខ្ញុំដែរ។ ហេតុខ្ញុំមានប៉ុណ្ណេះ ខ្ញុំបែរជាបោះបង់វាចោរ។

«សុទិដ្ឋិនិយម គឺជាកត្តាសំខាន់សម្រាប់ភាពជោគជ័យ និងអភិវឌ្ឍន៍» សូមអរគុណបងប្រុស Chy Sila សម្រាប់ពាក្យនេះ និងអរគុណក្រុមហ៊ុនសប្បាយ ដែលបង្រៀនខ្ញុំជាច្រើនទៀត។ ពាក្យនេះ ជាកត្តាសំខាន់ណាស់សម្រាប់ខ្ញុំដើរទៅមុខ។
«កុំនិយាយច្រើន តែធ្វើឲ្យបានច្រើន» របស់លោកប៉ា។

ញ្ញាណទាំងឡាយបានផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំច្រើនណាស់ បានជាខ្ញុំចង់ចែករំលែកដល់គ្រប់គ្នា ពេលខ្លះក៏ទទួលអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងជាមនុស្សអួតអាង តែក៏នៅតែមានៈធ្វើវា ព្រោះអួត គ្រាន់តែជាពាក្យទុតិដ្ឋិនិយមនៃពាក្យចែករំលែកប៉ុណ្ណោះ។ តាមរយៈការLikeក៏ដឹងថា មានមនុស្សតិចណាស់ដែលស្ដាប់ការចែករំលែកនេះ តែខ្ញុំមិនដែលអាក់អន់ចិត្តទេ ព្រោះគិតថា តាមពិតនេះជាគន្លឹះល្អៗ ដែលគួរតែរៀនទាំងអស់គ្នា បើសិនខ្ញុំជាអ្នកដែលមើលឃើញការសរសេរបែបនេះ ខ្ញុំនឹងចងចាំទុក។ ជប៉ុនក្រោយសង្គ្រាម គេអាចមានវិញ ដោយសារតែម្នាក់បង្រៀន៥ ហើយក្នុង៥ ម្នាក់ៗបង្រៀង៥ យូរទៅៗ ប្រទេសគេអភិវឌ្ឍន៍ ជឿនលឿន ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមស្រុកខ្មែរ ក៏អាចដូចគេដែរ។ បើខ្ញុំជាម្នាក់ក្នុង៥របស់គេ នៅស្រុកយើង។

ខ្ញុំសរសើរ គោរព និងស្រឡាញ់ គ្រូបង្រៀនណាស់ តែខ្ញុំមិនហ៊ានធ្វើគ្រូបង្រៀនទេព្រោះខ្ញុំជាសិស្សអន់ណាស់កាលនៅរៀន ប៉ុន្តែជាសិស្សដែលគោរពគ្រូណាស់។ខ្ញុំចង់និយាយប្រាប់គ្រប់គ្នាណាស់ តែតាមឋានៈ អាយុ របស់ខ្ញុំ ប្រហែលជាគ្រប់គ្នាមិនស្ដាប់ទេ តែខ្ញុំគិតថាមានតែវិធីសរសេរទេ ដែលអាចឲ្យខ្ញុំនិយាយពីអារម្មណ៍ខ្ញុំបាន។

ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំចង់រំលែកចំណេះដឹង និងសូមអរគុណប៉ុណ្ណេះ សង្ឃឹមថា គ្រប់គ្នាយល់ពីខ្ញុំ ហើយក៏សូមអរគុណសម្រាប់ការអាន។

ភ្នំពេញ, ថ្ងៃច័ន្ទ
២៥/០២/២០១៣

Love Rain រឿងភាគដែលខ្ញុំចូលចិត្ត

«ទឹកភ្លៀងស្រក់ តក់ៗ តក់ៗ តក់ៗ សំឡេងទឹកភ្លៀងធ្លាក់… ដុកដាក់ ដុកដាក់ ដុកដាក់ ចង្វាក់នៃបេះដូងកំពុងលោត… តក់ៗ តក់ៗ ដុកដាក់ៗ ដុកដាក់ៗ ភ្លៀងធ្លាក់ក្នុងបេះដូង…»

នេះជាការបកប្រែមួយ ចេញពីចម្រៀងខែ្សភាពយន្តមួយ មានចំណងជើងថា «Love Rain»។ សាកគិតទៅមើល មនុស្សប្រុសនិងមនុស្សស្រី ដែលទើបតែស្គាល់គ្នាសោះ ដើរលើវិថីដែលជក់ជាំទៅដោយទឹកភ្លៀង នៅក្រោមឆ័ត្រតែមួយ តើមានមនោសញ្ចេតនាដ៏ស្រស់ត្រកាលបែបណា។ «Love Rain» ឬ«ទឹកភ្លៀងនៃក្ដីស្រឡាញ់» គឺជាប្រភេទ ល្ខោនទូរទស្សន៍ថ្មីមួយរបស់កូរ៉េ ដែលបាន មកផ្លាស់ប្ដូរក្នុងភាពអផ្សុករបស់ខ្ញុំ។

Google Resources

Google Resources

ដើម្បីឧទ្ទិសដ៏ល្ខោនភាគកួរ៉េមួយខ្សែនេះ ខ្ញុំសូមលើកយកការសង្ខេបពិពណ៌នា និងពត៌មានរឿងទាំងស្រុង ដោយពណ៌នាតាមយល់ ពីWikipediaយកមក បកប្រែ សម្រួល និងរៀបរាប់ សូមអញ្ចើញអាន៖

សង្ខេបរឿង៖

«ទឹកភ្លៀងនៃក្ដីស្រឡាញ់ បានពីពណ៌នាពីសេក្ដីសេ្នហា ដ៏ភក្តីមួយ ក្នុងទស្សវត្សទី៧០ និងស្នេហាដំណាលគ្នាមួយទៀតក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ រឿងនេះ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីសេចក្ដីស្នេហាតកូនតចៅដ៏អភ័ព្ទមួយ ដែលបានជួបគ្នា តាំងពីទស្សវត្សទី៧០ ជាការជួបនិងលង់ស្នេហ៍រវាងគ្នានិងគ្នា។

សាច់រឿងទស្សវត្សទី៧០ បានតំណាលអំពី អ្នកតន្ត្រីករដែលមាននិស្ស័យសិល្បៈម្នាក់ ឈ្មោះ អ៊ីន ហា (ចាង គឺនសុគ)។ ត្រឹមតែបីវិនាទីប៉ុណ្ណោះ អ៊ីនហា បានលង់ស្នេហ៍នឹងនិស្សិតនារី យន់ ហេ (អ៊ឹម យុណា) ដ៏ស្រស់ប្រិមប្រិយ និងមានសំដីទន់ភ្លន់ម្នាក់ ក្នុងសកលវិទ្យាល័យរបស់ខ្លួន។ ជានិស្ស័យ យន់ហេ បានធ្វើឲ្យជ្រុសនូវសៀវភៅកំណត់ហេតុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង។ អ៊ីន ហា ក៏ប្រទះភ្នែក រួចរើសយកមកទុក។ តាមរយៈសៀវភៅកំណត់ហេតុ អ៊ីន ហា បានរៀនពីជីវិតយន់ហេ និងកាន់តែលង់ស្នេហ៍នាងកាន់ជ្រៅឡើងថែមទៀត។ ទៅវិញទៅមក យន់ ហេ ក៏ក្លាយជាមិត្តរួមក្រុមជាមួយ អ៊ីន ហា ដែលមាន ដុង វុក , ឆាង មូ , ហ្យូន ហេ និងអ៊ីន  សុក ជាមិត្តរួមក្រុម។ ក្រោយមក អ៊ីន ហា បានដឹងថា មិត្តល្អរបស់គេ ដុង វុក ក៏ស្រឡាញ់យន់ ហេដែរ ហើយថែមទាំង បានពឹងឲ្យអ៊ីន ហាជួយគេ ឲ្យយកឈ្នះចិត្តរបស់យន់ ហេថែមទៀត។ ភាពស្មុគស្មាញក៏កើតមាន បញ្ហារបស់អ៊ីនហាក៏ចាប់កើតឡើងរបស់គេ និងយន់ហេ។ គាត់ព្យាយាមធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីរក្សាភាពស្មោះត្រង់ រវាងមិត្តល្អរបស់គាត់ ដុង វុក និងស្នេហាក្នុងចិត្តរបស់គាត់ យន់ ហេយន់ ហេ ក៏ចាប់ទទួលរងសម្ពាធចំពោះមិត្តភាពនេះ ហើយនាងស្រាប់តែខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះ អារម្មណ៍របស់អ៊ីន ហា ដែលមិនបានបង្ហាញឲ្យនាង ដឹងពេលដែល ដុង វុក មនុស្សដែលមិត្តភក្តិផ្សំផ្គុំ ចាប់ផ្ដើមណាត់គ្នាដំបូងជាមួយនាង។ ការពិពណ៌នាពីអារម្មណ៍កាន់តែច្បាស់របស់យន់ ហេ និង អ៊ីន ហា បានធ្វើឲ្យបញ្ហានៅក្នុងក្រុមកើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណា គេទាំងពីរនាក់ ក៏បានព្យាយាមកសាងនូវសេចក្ដីស្នេហាមួយដ៏ល្អបានសម្រេច ប៉ុន្តែជាអកុសលស្នេហានោះមិនឋិតឋេរទេ សំណាងអាក្រក់ បញ្ហានានា ក៏ចេះតែកើតមានរហូតឲ្យអ្នកទាំងពីរត្រូវចាកចេញពីគ្នារហូតទៅ។

ច្រើនឆ្នាំក្រោយមក កូនស្រីរបស់ យន់ ហេ ក៏ស្រាប់តែជួបជាមួយនឹង ជង់ ហានា កូនប្រុសរបស់ អ៊ីន ហា។ ជង់ហានា ជាអ្នកថតរូបម្នាក់។ គេទាំងពីរបានជួបគ្នានៅ ហុកាយដូ ប្រទេសជប៉ុន។ ទំនាកទំនងរបស់ពួកគេរិតតែជិតស្និទ្ធិ នៅពេលដែលពួកគេត្រាំទឹកក្ដៅធម្មជាតិ តែពីរនាក់។ ស្នេហាក៏ចាប់ផ្ដើមឲ្យពួកគេស្គាល់គ្នាជាគូស្នេហ៍។ នៅចុងក្រោយនេះ គេក៏ឃើញមានកូនរបស់ដុង វុក  គឺ លី ស៊ុនហា ដែលមានអាយុ ដំណាល និង កូនប្រុសរបស់ អ៊ីន ហា ព្រមទាំងកូនស្រីរបស់ យន់ ហេ ផងដែរ។ (គេទាំងនោះ ត្រូវសម្ដែងជាតួដដែរ តែក្នុងរូបភាពថ្មីប៉ុណ្ណោះ)។

ពត៌មានខ្លះ៖

– រឿងនេះដឹកនាំដោយ លោក Yoon Suk ho (យុន សុកហូ) និង រៀបរៀងកុនដោយ Oh Soo Yun (អូ សូយុន) ដែលជាអ្នករៀបរៀងកុនល្ខោនដ៏ល្បីនៃរឿង Autumn in My Heart និង រឿង Winter Sonata ជាលើកដំបូង ក្នុងរយៈពេល១០ឆ្នាំរបស់គាត់។

Love Rain ចាប់ផ្ដើមថតក្នុងថ្ងៃទី២៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១១ ដោយថតលើកដំបូងក្នុងទិដ្ឋភាពឆ្នាំ៧០ នៅ សកលវិទ្យាល័យ Keimyung នៃក្រុង Daegu ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង។

Jeong Jin-yeong និង Jang Keun-suk ក៏ធ្លាប់ធ្វើការរួមគ្នាក្នុងខ្សែភាពយន្តរឿង The Happy Life (២០០៧) និង The Case of Itaewon Homicide (២០០៩)។

Love Rain ត្រូវបានបញ្ចូនទៅដាក់ក្នុង មហោស្រពអន្តរជាតិ នៅឯ Cannes ប្រទេសបារាំងផងដែរ។ ចាប់ពីថ្ងៃ១ ដល់ថ្ងៃ៤ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២មក MIPTV គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ទីផ្សារ និងមាតិការមហោស្រពទិញលក់ ជាលក្ខណៈអន្តជាតិមួយ។

Love Rain ក៏បានចាប់ផ្ដើមលក់ និងផ្សាយលើកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ជប៉ុនដំបូងគេ។ បច្ចុប្បន្ន រឿងល្ខោនទូរទស្សន៍មួយនេះ បានបង្កើនប្រជាប្រិយភាពរបស់ខ្លួន ក្នុងបណ្ដាល១២ប្រទេសប្រទេសថែមទៀត ដែលក្នុងនោះក៏មានប្រទេសកម្ពុជាយើងដែរ។ ប្រទេស ដទៃទៀតរួមមាន៖ ចិន ហុងកុង តៃវ៉ាន់ ថៃ ម៉ាឡេស៊ី វៀតណាម ហ្វីលីពីន សាំងហ្កាពួរ អាម៉េរិច និងអ៊ីរ៉ុបផងដែរ។

តើពេលណា ទើបខ្មែរយើងមានល្ខោនភាគ ដែលល្បីល្បាញដូចគេហ្ន៎?

២០ឆ្នាំនៃការចងចាំ របស់មនុស្សអតីតកាលមួយគូ៖ SECRET

អ្នកធ្លាប់គិតថា អ្នកបានជួបនឹងមនុស្សដែលមកពីអតីតកាលឬទេ? អ្នកដែលស្រម៉ៃថា នារីម្នាក់ដែលអ្នកបានស្គាល់ គឺជានារីម្នាក់កាលពី២០ឆ្នាំមុនទេ?

«មុនព្រឹត្តិការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនេះបានកើតឡើង Ye Xiang Lun បានផ្លាស់ប្ដូរសាលា មកសិក្សានៅសាលាតូរ្យតន្រ្តីមួយ ដែលជាសាលតូរ្យតន្ត្រីដ៏ល្បីល្បាញ និងសំបូរទៅដោយសិស្សដ៏មានទេពកោសល្យ។ ថ្ងៃមួយ Ye Xiang Lun បានឮសំឡេងព្យាណូដ៏អាថ៌កំបាំងមួយ បន្លឺចេញពីក្នុងបន្ទប់ចំណាស់នៃអាគារ។ ដោយសារតែសំឡេងនោះហើយ បានធ្វើឲ្យលោកជួបនឹង Lu Xiaoyu ឬ Rain។ ពេលដែលLun សួរនាងអំពីតន្ត្រីដ៏អាថ៌កំបាំងនោះ នាងបានប្រាប់គាត់ថា នេះបទភ្លេង «អាថ៌កំបាំង» មិនអាចប្រាប់បានទេ។ មិត្តភាពរបស់អ្នកទាំងពីរ បានវិវត្តន៍ទៅយ៉ាងលឿនក្នុងភាពអាថ៌កំបាំង។ ក្រោយមក Xianglun បានប្រាប់ Lun ពីការវាយកម្ទេចចោល នូវអាគារព្យាណូចំណាស់នោះ ក្នុងថ្ងៃបញ្ចប់ការសិក្សា ដោយនាងថែមទាំងបានបង្រៀនពីបទចម្រៀង អាថ៌កំបាំង មួយ ទៀតផង។

ជាយថាហេតុ Lun បានថើប Qing Yi មិត្តរួមថ្នាក់របស់គេម្នាក់ទៀត ដោយយល់ច្រឡំថាជា Rain។ ពីពេលនោះ Rain ក៏បាត់ខ្លួនឈឹងដល់ទៅ ៥ខែ គឺរហូតដល់ថ្ងៃបញ្ចប់ការសិក្សារបស់Lun ទើបRain បានបង្ហាញខ្លួនសារជាថ្មីម្ដងទៀត យ៉ាងអាថ៌កំបាំង។ Lun ព្យាយាមរត់ទៅរកនាង តែក៏បាត់នាងម្ដងទៀត។ ពេលនោះ Lun ក៏ចាប់ផ្ដើមសួរអ្នកដែលនៅជុំវិញខ្លួន និងព្យាយាមសាកសួរពី ម្ដាយរបស់Rain និងឱពុករបស់គាត់អំពីRain ថា Rain តាមពិតគឺជាសិស្សដែលត្រូវបានបញ្ចប់ថ្នាក់ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៩ គឺកាលពី២០ឆ្នាំមុន។ កាលណោះ ឱពុករបស់Lun គឺជាគ្រូបង្រៀនព្យាណូម្នាក់របស់ Rain។ Rain បានប្រាប់ ឱពុក Lun អំពីការ ឆ្លងសម័យទៅ កាន់ពេលបច្ចុប្បន្នកាលនេះ តាមរយៈស្នាដៃចម្រៀងមួយ ដែលមានឈ្មោះថា «Secret»។ នាងបានរកឃើញសៀវភៅនោះ ពីក្នុងព្យាណូចំណាស់មួយ ក្នុងបន្ទប់ព្យាណូរបស់នាង។ នាងបានធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍របស់ Lun ដែលជាមនុស្សបច្ចុប្បន្នកាល។ គេគ្រប់គ្នាគឺមិនអាចមើលឃើញនាងនោះទេ លើកលែងតែមនុស្សដំបូងដែលឃើញនាងក្នុងដំណើរមួយនោះប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចមើលឃើញនាង។

ក្រោយមក ពេលដែលRainបានឃើញ Qing Yi ថើប Lun នាងក៏ត្រឡប់ទៅពេលវេលាធម្មតាវិញ។ ពេលដែលនាងបានបាត់ពីផ្ទះកំឡុងពេលនោះ គេគ្រប់គ្នាជឿថានាងមានជម្ងឺធ្ងន់ធ្ងរ។ ការចងចាំនៃបន្ទប់ព្យាណូ ត្រូវបានវាយកម្ទេចចោលក្នុងថ្ងៃបញ្ចប់ការសិក្សានាឆ្នាំ១៩៩៩ នាងក៏ព្យាយាមធ្វើដំណើរ ទៅអនាគតកាល ដើម្បីមើលLunចុងក្រោយម្ដងទៀត ប៉ុន្តែអ្វីដែលរិតតែសោកសៅនោះ Lunបែរជាដពាក់ខ្សែដៃរបស់ Qing Yi ដែលធ្វើឲ្យRain រិតតែជឿថា Lun មិនបានស្រឡាញ់ខ្លួននោះទេ។ ដូច្នេះ Rainក៏ត្រឡប់មកពេលវេលាធម្មតារបស់នាងវិញ ទាំងទម្ងន់បេះដូងដ៏ធំធេងចំពោះLun។ ក្រោយមក ពេលកំណត់នៃជម្ងឺហឺតដ៏ធ្ងន់ធ្ងររបស់Rainបានមកដល់ ចំពេលដែលនាងកំពុងព្យាយាមសរសេរសារទៅកាន់បុរសដែលនាងស្រឡាញ់ស្មើជីវិត រហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយរបស់នាង។ Lunបានឃើញសារនោះនៅលើតុ ហើយក៏ព្យាយាមសរសេរសារត្រឡប់វិញដែរ តែមិនបានទទួលចម្លើយតបសោះ។ Lunក៏ប្រញាប់ប្រញាលរត់ទៅផ្ទះរបស់Rain តែទើបតែដឹងថាគ្មានRainនៅក្នុងបន្ទប់នោះទៀតទេ។ ម្ដាយរបស់Rain ចុងក្រោយ បានដឹងថា Lun គឺជាបុរសម្នាក់ នៅក្នុងរូបគំនូរ ដែលកូនស្រីគាត់បានគូរកាលពី២០ឆ្នាំ ក្នុងដំណើរទៅអនាគតកាលរបស់នាងមែន។

ក្រោយពីបានដឹងរឿងពីនាងអស់ហើយ Lunក៏ព្យាយាមរំលឹកបទភ្លេង «Secret» ដែលនាងបង្រៀនគេ ហើយដែលមានឥទ្ធិពលអាច នាំរូបគេទៅកាន់អតីតកាលបាន។ គាត់ក៏ព្យាយាមរត់ទៅកាន់បន្ទប់ព្យាណូ ចំពេលដែលគេកំពុងតែព្យាយាមកម្ទេចកន្លែងនោះចោល។ ស្របពេលនោះដែរ ឱពុករបស់Lun បានបើកមើលសៀវភៅដែលRain ទុកឲ្យគេកាលពី២០ឆ្នាំមុន រួចក៏ប្រទះឃើញ សំបុត្រចុងក្រោយរបស់Rain ដែលមានបាំងនៅពាក្យថា «ជូនចំពោះ Lun»។ ចំណែកLunវិញ បានព្យាយាមលេងព្យាណូនោះ រហូតដល់គេ វាយកម្ទេចអាគារនោះចុងក្រោយ។ Lunក៏បានត្រឡប់ទៅ២០ឆ្នាំមុន។ គាត់បានឃើញស្នាមញញឹមរបស់Rainសារជាថ្មី។ នៅក្នុងរូបថតនៃព្រឹត្តិការណ៍បញ្ចប់ការសិក្សាឆ្នាំ១៩៧៩ រូបថត Lun និង Rain បានឈរនៅទន្ទឹមគ្នា។ Lun និង Rain បានរស់នៅជាមួយគ្នាក្នុងអតីតកាលជារៀងរហូត៕»

ដឹកនាំដោយ Jay Chou / ផលិតករ William Kong / និពន្ធដោយ Jay Chou និង To Chi-long / សម្ដែងដោយ Jay Chou , Kwai Lun-Mei, Anthony Wong, Alice Tzeng / និពន្ធបទភ្លេងដោយ Terdsak Janpan និង Jay Chou / ភាពយន្តដោយ Lee Ping-pin

ពានរង្វាន់៖

Year Award Category Nomination Result Ref
2007 44th Golden Horse Awards Best Supporting Actress Alice Tzeng Nominated [17]
Best Visual Effects Victor Wong , Eddy Wong, Yiu Ming Cheung, Donnie Lai Won
Best Original Score Terdsak Janpan and Jay Chou Nominated
Best Original Song “不能說的‧祕密” (Secret) by Jay Chou
released in Secret
Won
Outstanding Taiwanese Film of the Year Secret Won
Outstanding Taiwanese Filmmaker of the Year Jay Chou Nominated
2008 27th Hong Kong Film Awards Best Asian Film Secret Nominated [18]

(រៀបចំនឹងប្រែសម្រួលចេញពី http://en.wikipedia.org/wiki/Secret_%282007_film%29 ដោយយ៉ូជីណ ម៉ា)

 

នេះជាសាច់រឿងដ៏វែងអន្លាយមួយរបស់ ខ្សែភាពយន្តមួយមានចំណងជើងថា៖ « Secret» កាលពីឆ្នាំ២០០៧។  ៦ឆ្នាំមែន តែវាពិតជាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់ក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ក្នុងពេលនេះ។ ខ្ញុំពិតជាស្ងើចសរសើរនូវទេពកោសល្យរបស់អ្នកដឹកនាំរឿងនេះសម្បើមណាស់ ហើយក៏សង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំអាចនិពន្ធ ដឹកនាំរឿង សរសេរបទភ្លេង និងសម្ដែងបានដូចនេះ។ 🙂

Secret (JAY CHOU)

Secret (JAY CHOU)

លោកអ្នកក៏អាចទស្សនា និងរំភើបជាមួយខ្ញុំ ក្នុងរឿងមួយនេះបានផងដែរ តាមរយៈតំណភ្ជាប់ខាងក្រោមនេះ៖