អាណាចក្រចង្រិត

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃខួបកំណើតរបស់ខ្ញុំ។ ដើម្បីជាសុភមង្គលប្រចាំឆ្នាំដោយខ្លួនឯង ក្នុងអាយុ២១ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំសូមនាំនូវកម្រងរឿងដ៏ខ្លីមួយ ដែលខ្ញុំបានប្រឌិតឡើងទុកជាចំណងដៃប្រចាំអាយុ២១ឆ្នាំនេះ៖

នាយប់មួយ!

[…] ពេលកំពុងដើរ ខ្ញុំបានឃើញទីកន្លែងមួយ ដែលគេសរសេរថា«តំបន់គ្រោះថ្នាក់»ហើយនៅទីនោះទៀតសោត ក៏មានបិតផ្លាកមួយ ដែរថា«រដូវវស្សា» ដែលនៅក្រោយនោះ មានទឹកសន្សើមធំៗ និងងងឹតចាក់ភ្នែកមិនធ្លុះនោះទេ។

[…] ខ្ញុំក៏ទុករនាតចង្រឹតនោះមួយឡែកសិន រួចងើបឡើងពន្យល់ពួកគេថា៖
«តើអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងទេថា ដើម្បីឲ្យយើងអាចរស់នៅមានន័យ តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ?» ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងៗ!

«ត្រូវច្រៀងនិងរាំឲ្យបានច្រើន ព្រោះពេលកើតទុក្ខរបស់យើងមានច្រើនណាស់!» ចង្រឹតមួយបានស្រែកឡើង។

«ខ្ញុំថា ត្រូវតែស៊ីស្មៅឲ្យបានច្រើន ទើបជាការប្រសើរ។» ចង្រឹតមួយទៀត ស្រែកឡើង។

[…] ទ្វារត្រឡប់ទៅកាន់ឋានរបស់ខ្ញុំក៏បើកឡើងវិញ។ មេឃភ្លឺហើយ ប៉ុន្តែផ្ទៃមេឃហាក់ដូចជាមិនភ្លឺសោះ ពេលនោះតំណក់ទឹក មួយតំណក់ធំបានធ្លាក់មកចំទ្វាររបស់ខ្ញុំ បណ្ដាលឲ្យទ្វារនោះអណ្ដែតទៅបាត់ ហើយចង្រឹតទាំងឡាយក៏ធ្លាក់ចុះមកវិញ ជាបន្តបន្ទាប់។

សូមចុចលើរូបភាពនេះដើម្បីដោនឡូតទុក៖

The City of Cricket by Pañña

The City of Cricket by Pañña

The City of Cricket by Pañña

រឿងខ្លី៖ បុរសក្នុងកំណត់ហេតុ

យូរឆ្នាំហើយ ដែលខ្ញុំខានបើកកំណត់ហេតុរបស់ខ្ញុំ។ យូរឆ្នាំហើយ ពេលវេលា ដែលធ្លាប់ស្រស់ស្អាតប៉ុន្មាន ក៏ត្រូវធូលី និងសម្បុកពីងពាង ប្រជែងគ្នាហ៊ុមព័ទ្ធ ប្រឡាក់ពេញទាំងគម្រប់សៀវភៅរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានរលាស់សៀវភៅឡើង បណ្ដាលឲ្យធូលីហុយត្រលោម ពេញទាំងបន្ទប់ដាក់សៀវភៅរបស់ខ្ញុំ។ នៅទំព័រទី១ក្នុងសៀវភៅរបស់ខ្ញុំ បានសរសេរឡើងថា «សៀវភៅកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ ឆ្នាំ២០១០»។ […]

[…] សុបិននៃរដូវប្រាំង បានបញ្ចប់ទៅដោយ រីករាយ តែបង្កប់ទៅដោយ ភាពទុក្ខសោក។[…]

[…] មេឃរាំងភ្លៀងហើយ ហើយក៏រាំងពីអតីតកាលរបស់ខ្ញុំដែរ! ឥឡូវនេះ មេឃក៏បើកថ្ងៃ ក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលរបស់មនុស្សម្ដង។ ជាច្រើនវស្សាហើយ គេបានបាត់ដំណឹងសូន្យឈឹង។  […]

ដើម្បីអានសាច់រឿងទាំងមូល លោកអ្នកអាចចុចលើគម្របសៀវភៅខាងក្រោមនេះ៖

A MAN IN DIARY

A MAN IN DIARY

សូមមេត្តាចុចលើគម្របសៀវភៅនេះ ដើម្បីអាន។

ទោះជាយ៉ាងណា លោកអ្នកក៏អាចផ្ដល់ជាមតិយោបល់រិះគន់ ក្នុងន័យស្ថាបនា នៅទីនេះផងដែរ។ សូមអរគុណសម្រាប់ការអាន និងការយកចិត្តដ៏មានតម្លៃរបស់លោកអ្នក!! 🙂