អាណាចក្រចង្រិត

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃខួបកំណើតរបស់ខ្ញុំ។ ដើម្បីជាសុភមង្គលប្រចាំឆ្នាំដោយខ្លួនឯង ក្នុងអាយុ២១ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំសូមនាំនូវកម្រងរឿងដ៏ខ្លីមួយ ដែលខ្ញុំបានប្រឌិតឡើងទុកជាចំណងដៃប្រចាំអាយុ២១ឆ្នាំនេះ៖

នាយប់មួយ!

[…] ពេលកំពុងដើរ ខ្ញុំបានឃើញទីកន្លែងមួយ ដែលគេសរសេរថា«តំបន់គ្រោះថ្នាក់»ហើយនៅទីនោះទៀតសោត ក៏មានបិតផ្លាកមួយ ដែរថា«រដូវវស្សា» ដែលនៅក្រោយនោះ មានទឹកសន្សើមធំៗ និងងងឹតចាក់ភ្នែកមិនធ្លុះនោះទេ។

[…] ខ្ញុំក៏ទុករនាតចង្រឹតនោះមួយឡែកសិន រួចងើបឡើងពន្យល់ពួកគេថា៖
«តើអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងទេថា ដើម្បីឲ្យយើងអាចរស់នៅមានន័យ តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ?» ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងៗ!

«ត្រូវច្រៀងនិងរាំឲ្យបានច្រើន ព្រោះពេលកើតទុក្ខរបស់យើងមានច្រើនណាស់!» ចង្រឹតមួយបានស្រែកឡើង។

«ខ្ញុំថា ត្រូវតែស៊ីស្មៅឲ្យបានច្រើន ទើបជាការប្រសើរ។» ចង្រឹតមួយទៀត ស្រែកឡើង។

[…] ទ្វារត្រឡប់ទៅកាន់ឋានរបស់ខ្ញុំក៏បើកឡើងវិញ។ មេឃភ្លឺហើយ ប៉ុន្តែផ្ទៃមេឃហាក់ដូចជាមិនភ្លឺសោះ ពេលនោះតំណក់ទឹក មួយតំណក់ធំបានធ្លាក់មកចំទ្វាររបស់ខ្ញុំ បណ្ដាលឲ្យទ្វារនោះអណ្ដែតទៅបាត់ ហើយចង្រឹតទាំងឡាយក៏ធ្លាក់ចុះមកវិញ ជាបន្តបន្ទាប់។

សូមចុចលើរូបភាពនេះដើម្បីដោនឡូតទុក៖

The City of Cricket by Pañña

The City of Cricket by Pañña

The City of Cricket by Pañña