ខ្ញុំមិនអាចកែប្រែពិភពលោកបាន តែខ្ញុំអាចជួយក្មេងៗបាន!

ថ្ងៃអាទិត្យ ទី០៨ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៤

ខានចូលទីនេះយូរហើយ! ខានរហូតភ្លេច របៀបចូលទៅទៀត ព្រោះ នៅតែគិតថា ចង់សរសេរព្រឹត្តិការណ៍តាមលំដាប់លំដោយ ដែលមិនបានសរសេរប៉ុន្មានរយៈមកនេះ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះសម្រេចចិត្តសរសេរឡើងវិញហើយ ព្រោះមានរឿងល្អៗនិងប្លែកៗច្រើនណាស់ ក្នុងជីវិតខ្ញុំ។ ណាមួយ ខ្ញុំចង់ចាប់ផ្ដើមសរសេររឿងខ្លី និងកុនថ្មី ដូច្នេះត្រូវពង្រឹងស្នាដៃសរសេរឲ្យបានច្រើន ដើម្បីឈានទៅដល់ការសរសេរអត្ថបទវែងៗ។

អូភ្លេច! ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានធ្វើរឿងសប្បាយចិត្តបីរឿង គឺទីមួយ ជូនលោកប៉ា ជាទីគោរព ឡើងយន្តហោះទៅប្រទេសម៉ាឡេ បន្ទាប់ពីគាត់ទើបតែត្រឡប់ ពីNew Zeland បានពីរសប្ដាហ៍ ហើយទីពីរនោះ គឺជូនបងប្រុសម្នាក់ ទៅមើលសាលារៀនមួយនៅឯអរិយក្សត្រ និងទីបី នាំមិត្តភក្តិដើរលេងកន្លែងដែល ទទួលអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច នៅDreamland។

លើលោកនេះ បើគិតឲ្យសមញ្ញទៅ គឺមានវេលាត្រូវរីករាយច្រើនណាស់ បើយើងចេះស្វែងរក តែក៏វាមានរយៈពេលខ្លីណាស់ដែរ គឺខ្លីរហូតតម្រូវឲ្យយើង ចេះគ្រប់គ្រងការសប្បាយនោះឲ្យបានល្អ។ លោកប៉ា ដែលគាត់ទើបតែយកសាច់គោដ៏ល្បីពេញពិភពលោកពីNew Zelandមក ពេលនេះគាត់ត្រូវឡើងយន្តហោះ ទៅស្វែងរករឿងថ្មីៗទៀត នៅឯម៉ាឡេម្ដង។

ថ្ងៃបន្តិច ខ្ញុំបានបំពេញសន្យាជាមួយបងប្រុសPhillipនិងអ្នកគ្រូម្នាក់ថានឹង ព្យាយាមស្វែងរកជំនួយជួយដល់ក្មេងៗ នៅសាលាពេជ្រម្កុដ តំបន់អរិយក្សត្រ។ តាមពិត នេះជាសន្យាចោលមួយប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្ញុំមិនគិតថា ខ្ញុំនឹងមានលទ្ធភាពត្រឡប់មកទីនេះម្ដងទៀតឆាប់បែបនេះ​ នោះទេ តែអាចមកពីសំណាងដែរ ដែលខ្ញុំបានឃើញការជួយកុមាររបស់បងប្រុសPhillipចៃដន្យក្នុងបណ្ដាញសង្គមFacebook។ ខ្ញុំបានផ្ញើរូបថតមួយចំនួន ពីថ្ងៃមុន និងទាក់ទងទៅអ្នកគ្រូ រួចបងPhillipក៏ចាប់អារម្មណ៍ចង់ទៅជួបផ្ទាល់។ យើងទាំងពីរ ពុំបានជិះឡាននោះទេ ហើយយើងបានឆ្លងដមួយ និងឆ្លងកាត់ផ្លូវលំ ប្រមាណជិត១គីឡូ ពីសាឡាងចម្លងមក។

នៅទីនោះ ខ្ញុំ បងPhillip លោកគ្រូ និងសិស្សប៉ុន្មាននាក់ បានចំណាយពេល ពិនិត្យមើល នូវអ្វីដែលអាចជួយបាន។ ចុងក្រោយ បងPhillipអាចជួយ ការតភ្ជាប់ប្រព័ន្ធទឹកស្អាត និងព្យាយាមទាក់ទាញអ្នកស្ម័គ្រចិត្តជនជាតិសាំងហ្កាពួរ ដែលចង់លាបថ្នាំសាលានៅកម្ពុជា ដើម្បីជួយសាលានេះ។ តាមពិតសាលានេះ បើស្ដាប់ស្រាលទៅ គឺនៅក្នុងដីក្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែទីនេះ ហាក់ដូចជាតំបន់ដាច់ស្រយាលអ៊ីចឹង ដោយគ្មានជំនួយ ជាក់លាក់ណាមួយនៅឡើយត្រូវបានស្ដើរសុំបានសម្រេចពីក្រសួងនោះទេ។ ខ្ញុំនិងបងPhillip បានស្ដាប់ការរៀបរាប់ ជួនកាលចង់យំបន្តិច ពីលោកគ្រូ ដ៏មានឆន្ទៈម្នាក់។ លោកគ្រូ និងអ្នកគ្រូពីរនាក់ទៀតបានស្ម័គ្រចិត្តបង្រៀនក្មេងៗប្រមាណ១៥០នាក់ ដោយចែកជា២វេន និងពីថ្នាក់ទី ១ដល់ទី៦។

លោកគ្រូបានប្រាប់ខ្ញុំនិងបងPhillipថា គាត់ធ្លាប់ធ្វើខុសម្ដង ដោយព្រលែងដៃឲ្យសិស្សឡើងថ្នាក់បន្តបន្ទាប់មិនគិត ពីការចាប់បានរបស់សិស្ស ហើយធ្វើឲ្យសិស្សនោះចុងក្រោយ បែរជាត្រូវបោះបង់ចោលសិក្សាព្រោះ តាមគេមិនទាន់ ហើយក្លាយជាកម្មករសំណង់សព្វថ្ងៃ។ គាត់ថា គាត់នឹងមិនទៅណាចោលសិស្សទាំងនោះទេ ហើយក៏ព្យាយាមអំពាវនាវអ្នកជួយ កុំរត់ចោលគាត់ ព្រោះក្មេងៗត្រូវការអ្នកផ្ដល់ជំនួយទាំងនេះ។

នៅតំបន់នេះ គឺមានសាលាតែមួយខ្នងនេះទេ ហើយមានតែ៣បន្ទប់ទៀត រីឯទឹកវិញ មានគេជួយដែរ តែគេបានតែធ្វើហើយក៏លែងរវីរវល់អស់ទៅ ដោយទុកឲ្យទីនោះ មានបង្គន់និងអាងស្តុកទឹកភ្លៀង រស់ពឹងមេឃ គ្មានអ្នកមើលថែឈ្នះ ព្រោះអ្នកភូមិឬអ្នកដំណើរតែងប្រើវា ទប់មិនឈ្នះ។ ក្បែរសាលាក៏មានអណ្ដូងទឹកដែរ តែអណ្ដូងទឹកនោះ មានជាអាសេនិច ដែលអាចបង្កជាជម្ងឹដល់ក្មេងៗ។

ដូច្នេះអ្វីដែលយើងអាចជួយបាន ក្នុងជំហានដំបូង គឺធ្វើប្រព័ន្ធទឹកស្អាត ធ្វើរបងការពារ និងលាបថ្នាំអាគារសារឡើងវិញ។ រឿងនេះ បងPhillipបានរ៉ាប់រងជាច្រើន ចំណែកខ្ញុំ ខ្ញុំក៏កំពុងតែរកនឹកវិធីអ្វីអាចជួយបាន។

សាលាពេជ្រម្កុដ រូបភាពពីបង Phillip

សាលាពេជ្រម្កុដ រូបភាពពីបង Phillip

ខ្ញុំ ក្មេង និងបងPhillip រូបភាពពីបងPhillip

ខ្ញុំ ក្មេង និងបងPhillip រូបភាពពីបងPhillip

ខ្ញុំនិងបងPhillip បានចាកចេញពីទីនោះ និងពាំនាំរូបថតជាភស្តុតាងមួយចំនួន ដើម្បីបង្ហោះស្វែងរកជំនួយបន្ថែម ដោយឆ្លងកាត់ដីហុយ ទម្រាំដល់ចំណតសាឡាង ក្រោយមួយម៉ោងនោះ គឺនៅម៉ោង៤កន្លះល្ងាច ហើយក៏ជូនបងPhillipដាក់ កន្លែងហាត់ប្រាណ រួចរកមិត្តភក្តិកម្សាន្តបន្តិចបន្តួចចុងសប្ដាហ៍។

ខ្ញុំក៏ទៅជួបអាត្តម និងពន្លឺ អ្នកធ្វើការជាមួយវា។ ពេលនោះ យើងក៏ទៅញុំាអីបន្តិចបន្តួច ហើយពន្លឺក៏បបួលខ្ញុំនិងអាត្តម ទៅលេងDreamland ព្រោះគ្នាធ្វើការយូរហើយ មិនសូវបានដើរ។ យើងដើរលេងស្ទើរពេញDreamlandតែពុំឃើញមានកន្លែងគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍សោះ ប៉ុន្តែ ស្រាប់តែទៅចាប់អារម្មណ៍ផ្ទះខ្មោច ក្បែរច្រកចូលទៅវិញ។

មានអី ម្យ៉ាងដែរ ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្ដូរអារម្មណ៍នឹងភាពភ័យខ្លាច និងរន្ធត់ជាមួយគំនិតរំភើបថ្មីៗ តែពន្លឺ គឺខ្លាចជាងគេ ព្រោះពន្លឺឧស្សាហ៍ជួបរឿងមិនល្អ ពីរឿងខ្មោចនេះ ហាហ ហាហ។ ខ្ញុំចេញពីទីនោះភ្លាម ក៏មានគំនិតជាច្រើន ចង់ធ្វើគម្រោងតំបន់ខ្មោចលង ប្លែកៗក្នុងក្ដីស្រមៃ និងចង់សរសេររឿងខ្មោចមួយ អំពីការចូលសួនកម្សាន្តទៀតផង។ យូរៗ ដោះដូរអារម្មណ៍ថ្មីម្ដង ក៏មានគំនិតប្លែកៗច្រើន គួរជាទីកត់សម្គាល់។ គិតថា គួរតែដើរលេង ប្រឡូកឲ្យបានច្រើន ខ្ញុំនឹងមានគំនិតប្លែកៗច្រើនថែមទៀត។

ហើយ ចេញពីនោះទៅ ថា ទៅជិះទងវិលយឺតៗ មើលទេសភាព តែចៃដន្យក៏ឃើញផ្ទះវង្វេងមួយទៀត។ ម្ដងនេះ គ្មានខ្មោចទេ តែត្រូវដើររកផ្លូវចេញ ដូចមនុស្សខ្វះអ៊ីចឹង។ ងងឹតស្លុប កាន់តែស្មារគ្នាបីនាក់ ដើររាវពេញទាំងអាគារ។ យើងដើរបណ្ដើរ និយាយគ្នាបន្លប់បណ្ដើរ។ ភ្នែកយើងមើលមិនឃើញអ្វីទាំងអស់ តែអាចរាវបាន។ ហ្ហើយ! ដល់អ៊ីចឹងទៅ ក៏នឹកគិតថា ចុះបើយើងងងឹតភ្នែកទៅ គឺបែបនេះ ហ្ន៎! តើជីវិតអ្នកងងឹតពិបាកប៉ុណ្ណាទៅ?! ឮសំឡេង ប៉ះបាន តែមិនដឹងជាទៅណាខ្លះ! 😦

ទម្រាំតែរកផ្លូវបាន ខ្ញុំចាំថា ប្រហែលជិតកន្លះម៉ោង! វាជាបទពិសោធន៍ថ្មីមួយទៀតដែលខ្ញុំជួប។ យើងចេញមកវិញ ក៏ទៅជិះទងវិលយឺតៗ មើលទេសភាចំនិតក្រុងភ្នំពេញ ដែលហ៊ុំព័ទ្ធទៅដោយ ផ្លូវថ្នល់ ពន្លឺភ្លើងឡានម៉ូតូ ខ្វាត់ខ្វែង និងអគារនៃការអភិវឌ្ឍ ដ៏រញ៉េរញ៉ៃនៃទីក្រុង ដ៏ចំណាស់នេះ។ ខ្យល់ត្រជាក់មែន ហើយយើងក៏អាចសម្លឹង និងជជែកគ្នាពីនេះពីនោះ និងពីគម្រោងចង់ដើរ ទេសចរណ៍ផ្សងព្រេងលេង តាមខែត្រដែរ ប៉ុន្តែ វាមិនបានយូរនោះទេ អ្វីៗសុទ្ធតែមានកំណត់ មិនបានកន្លះម៉ោងផង ទងក៏វិលធ្លាក់មកកន្លែងដើម ហើយខ្យល់ក៏ហប់ៗ វិញ។

យើងចេញពីទីនោះ រួចក៏បែកផ្លូវពីពន្លឺទៅ។ ខ្ញុំនិងអាត្ដម មិនទាន់ទៅផ្ទះភ្លាមទេ នៅជជែកគ្នាលេងបន្តិច ព្រោះមិនសូវបានជួបគ្នា។ ខ្ញុំនៅតែនឹកដល់គំនិតនោះ គឺថា៖

តាមពិតនៅលើលោកនេះ មានរឿងរ៉ាវគួរឲ្យខ្លាចជាច្រើន។ បើសិនជាថ្ងៃមួយ គេឲ្យអ្នកធ្វើជាវិស្វករសាងសង់តំបន់ខ្មោចមួយ ដែលមានទំហំដី ប្រហែល៤ទៅ៥ហិចតា តើមានប្រភេទអ្វីខ្លះដែលធ្វើឲ្យអ្នកទស្សនាខ្លាច តែខ្លាចប្រកបដោយចំណេះដឹង?

ខ្ញុំចង់ប្រឌិតកន្លែងផ្សងព្រេងមួយ ដែលទាមទារឲ្យមនុស្សប្រើខួរក្បាល គិត ហើយទីនោះមានរឿងគួរឲ្យខ្លាចជាច្រើន ដែលណែនាំដោយអ្នកនាំផ្លូវម្នាក់ ដោយនៅពាក់កណ្ដាលផ្លូវ អ្នកនាំផ្លូវនោះត្រូវធ្លាក់រណ្ដៅស្លាប់ ដោយទីធ្លាមួយ ដែលមានបន្ទប់៨ឲ្យជ្រើសរើស ហើយនឹងមានបន្ទប់មួយ អ្នកដំណើរនឹងត្រូវជួបនឹងខ្មោចអ្នកនាំផ្លូវ និងមានមួយបន្ទប់ទៀត អាចធ្លាក់ចូលតំបន់ខ្មោចតៃហោងមួយ នៅកណ្ដាលក្រុងចំណាស់មួយ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦ ហើយមានតែបន្ទប់មួយប៉ុណ្ណោះដែលអ្នកដំណើរអាចរកកន្លែង ចាកចេញបាន។

រាល់ដំណាក់កាលទាំងអស់ អ្នកដំណើរត្រូវដោះស្រាយ ប្រស្នាជាច្រើន ដែលអ្នកសម្ដែងក្នុងតំបន់នោះ សម្ដែងជាឆាកល្ខោនពិសេសៗ ក្នុងឈុតឆាកខ្មោចដ៏ល្បីៗ ក្នុងខ្សែភាពយន្ត។

បើអាច តើគ្រប់គ្នាចង់ចូលលេងទេ?! lolz

ដើរលេង ជួនកាល ក៏ផ្ដល់ជាគំនិតល្អៗ ដល់យើងដែលជាអ្នកចូលចិត្តបង្កើតដែរ ហើយក៏បង្កើតរឿងនិទានល្អៗ ពីជីវិត ដើម្បីកត់ចូល ទៅក្នុងកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃរបស់យើងដែរ! 🙂